بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٨١ - ١٠/ ٤٤ ريا

حديث‌

٤٨٥. مسند ابن حنبل‌- به نقل از عبد اللَّه بن عمرو-: مردى خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت:

اى پيامبر خدا! ... كارِ دوزخى چيست؟

فرمود: «دروغ گفتن! هر گاه [شخصى‌] دروغ بگويد، كجرَوى كرده است، و هر گاه كجروى كند، كفر ورزيده است و هر گاه كفر ورزد، وارد مى‌شود» يعنى:

به آتش.

٤٨٦. امام على عليه السلام: دروغ گفتن، در دنيا ننگ است، و در آخرت، مايه عذاب آتش.

٤٨٧. امام على عليه السلام: نتيجه دروغگويى، در دنيا، خوارى و در آخرت، عذاب است.

١٠/ ٤٤: ريا

٤٨٨. امام على عليه السلام‌- در يادكرد آنچه پيامبر صلى الله عليه و آله از آن، نهى نمود-: [پيامبر صلى الله عليه و آله‌] فرمود: «... هر كس براى خودنمايى و شهرت‌طلبى بنايى بسازد، روز قيامت، آن بنا را كه به آتشِ شعله‌ور تبديل شده است، از زمين هفتم بر دوش خود، حمل مى‌كند.

سپس آن را طوقِ گردنش مى‌كنند و او را در آتش، فرو مى‌افكنند و هيچ چيزى، مانع رسيدنش به قعر آتش نمى‌شود، مگر آن كه توبه كند».

گفته شد: اى پيامبر خدا! چگونه براى خودنمايى و شهرت‌طلبى مى‌سازد؟

فرمود: « [يعنى‌] بيشتر از اندازه نيازش بسازد تا با آن بر همسايگانش بزرگى بنمايد و بر برادرانش فخر بفروشد».

٤٨٩. امام صادق عليه السلام: روز قيامت، بنده‌اى را كه نماز گزارده است، مى‌آورند. مى‌گويد:

«پروردگارا! من به خاطر تو، نماز خواندم»؛ امّا به او گفته مى‌شود: نه؛ بلكه تو