بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٣٧ - ١١/ ١ ايمان

پروردگارا! چگونه ما را به آتش در مى‌آورى، حال آن كه در سراى دنيا، تو را به يگانگى مى‌پرستيديم؟! و چگونه زبان‌هايمان را در آتش مى‌سوزانى، با آن كه در سراى دنيا به توحيد تو، گويا بوده‌اند؟! و چگونه دل‌هاى ما را مى‌سوزانى، در حالى كه معتقد بوده‌اند كه خدايى جز تو نيست؟! يا چگونه چهره‌هاى ما را مى‌سوزانى، با آن كه آن را براى تو بر خاك نهاده‌ايم؟! يا چگونه دستان ما را مى‌سوزانى، در حالى كه آنها را به دعا، به سوى تو بلند كرده‌ايم؟!

خداوند عز و جل مى‌فرمايد:" بندگان من! كردارهاى شما در سراى دنيا بد بود. پس سزاى شما، آتش جهنّم است".

مى‌گويند: پروردگارا! بخشايش تو بزرگ‌تر است يا خطاهاى ما؟

خداوند عز و جل مى‌فرمايد:" بخشايش من".

مى‌گويند: رحمت تو، پهناورتر است يا گناهان ما؟

مى‌فرمايد:" بلكه رحمت من".

مى‌گويند: اقرار ما به يكتايى تو بزرگ‌تر است يا گناهان ما؟

خداوند عز و جل مى‌فرمايد:" بلكه اقرار شما به يكتايى من، بزرگ‌تر است".

مى‌گويند: پروردگارا! پس بايد بخشايش و رحمت تو كه همه چيز را در بر گرفته است، ما را نيز در بر بگيرد.

پس، خداوند عز و جل مى‌فرمايد:" فرشتگان من! به عزّت و جلالم سوگند، هيچ مخلوقى را نيافريده‌ام كه نزد من، محبوب‌تر از كسانى باشد كه به يكتايى من و اين كه خدايى جز من نيست، اقرار دارند، و بر من است كه يكتاپرستانم را به آتش، در نياورم. بندگانم را به بهشت در آوريد!"».

٦٠٢. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر بنده‌اى روز قيامت، كه به قصد قربت، «لا إله إلّااللَّه» گفته باشد، چيزى دريافت نمى‌كند، جز اين كه خداوند، آتش را بر او حرام مى‌گردانَد.