بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٩١ - ١٠/ ٨ گرايش به ستمگر

٣٣٣. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر كس ستمگرى را در ستمش يارى رساند، همدم هامان در جهنّم است.

٣٣٤. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هيچ عالِمى نيست كه داوطلبانه نزد صاحب قدرتى رود، مگر آن كه گرفتار هر نوع عذابى خواهد شد كه آن صاحب قدرت در جهنّم، بدان عذاب مى‌شود.

٣٣٥. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر كس داوطلبانه و از پيش خود نزد سلطان ستمگرى برود و نزد او زبان به چاپلوسى بگشايد و بر او سلام گويد، به شمار گام‌هايى كه براى رفتن [به سوى آن سلطان‌] تا هنگام باز گشتن به خانه‌اش بر داشته، در آتش جهنّم فرو خواهد رفت، و اگر به دلخواه او گرايد يا به او كمك كند، همانند هر لعنتى كه از جانب خداوند شامل حال آن سلطان شود، دامن او را نيز مى‌گيرد و هر نوع عذابى كه آن سلطان در آتش داشته باشد، او نيز به چون آن، گرفتار مى‌آيد.

٣٣٦. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: اى معاذ! هر ستمگرى كه دوستانى [و ياورانى‌] بر ستمش داشته باشد، [در قيامت‌] آن دوستان، دشمن يكديگر خواهند شد و به خاطر آنچه در دنيا براى آن با يكديگر دوستى مى‌كرده‌اند، از همديگر بيزارى خواهند جست [و هر يك، گناه آن ستم را به گردن ديگرى خواهد انداخت‌]. پس خداوند، آنان را در يك طبقه از آتش، گرد خواهد آورد.

٣٣٧. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: چون روز قيامت شود، فريادگرى بانگ مى‌زند كه: «كجايند ستمگران و ياوران ستمگران و پيروان ستمگران؛ حتّى كسى كه براى آنان (ستمگران)، دواتى را ليقه كرده و حتّى كسى كه برايشان قلمى تراشيده است؟!».

در اين هنگام، همه آنان را در يك تابوت مى‌گذارند و سپس در آتش جهنّم پرتابشان مى‌كنند.