بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٦٤١ - ١٣/ ٩ عتبة بن ربيعه
١٣/ ٩: عتبة بن ربيعه[١]
٩٥١. صحيح مسلم- به نقل از انَس بن مالك-: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله كشتگان بدر را سه روز وا نهاد و سپس نزد آنها آمد و در كنارشان ايستاد و صدا زد: «اى ابو جهل بن هشام! اى اميّة بن خلف! اى عتبة بن ربيعه! اى شيبة بن ربيعه! آيا آنچه را پروردگارتان به شما وعده داد، راست نيافتيد؟ من كه آنچه را پروردگارم به من وعده داده بود، راست يافتم».
عمر، سخن پيامبر صلى الله عليه و آله را شنيد. گفت: اى پيامبر خدا! چگونه بشنوند و چه سان پاسخ دهند، در حالى كه به مردارى تبديل شدهاند؟
پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «سوگند به آن كه جانم در دست اوست، آنها سخنِ من را همان گونه مىشنوند كه شما مىشنويد؛ ليكن آنها نمىتوانند پاسخ دهند».
سپس دستور داد جسد آنان را كشان كشان بردند و در چاه بدر انداختند.
٩٥٢. صحيح البخارى- به نقل از قيس بن عبّاد-: على بن ابى طالب عليه السلام فرمود: «روز قيامت، من نخستين كسى هستم كه در پيشگاه خداى مهربان براى شكايت زانو مىزنم».
آيه «اين دو [گروه] دشمنان يكديگرند كه در باره پروردگارشان با يكديگر ستيزه مىكنند» در باره اين كسان نازل شد؛ همان كسانى كه در جنگ بدر با يكديگر به مبارزه برخاستند: حمزه و على و عبيده- يا ابو عبيدة بن حارث- با شيبة بن ربيعه و عتبة بن ربيعه و وليد بن عتبه.
[١]. ابو الوليد عتبة بن ربيعة بن عبد شمس، بزرگ قريش و يكى از سالاران آنها در دوران جاهليت بود. او نداى اسلام به توحيد را شنيد؛ امّا اسلام نياورد. در جنگ بدر، در سپاه مشركان، جنگ سختى نمود؛ ولى على بن ابى طالب عليه السلام، حمزه و عبيدة بن حارث، او را محاصره كردند و كشتند.