٢٦٤. امام صادق عليه السلام: هر گاه كافر بميرد، هفتاد هزار دوزخبان، او را به سوى قبرش تشييع مى‌كنند و او با صدايى كه جز پريان و آدميان، همه موجودات آن را مى‌شنوند، حاملان تابوتش را سوگند مى‌دهد و مى‌گويد: كاش مرا بازگشتى [دوباره به دنيا] بود تا از مؤمنان مى‌شدم! و مى‌گويد: مرا بر گردانيد تا شايد در آنچه وا نهاده‌ام، كار نيكى انجام دهم.

امّا دوزخبانان پاسخش مى‌دهند: «هرگز! اين، سخنى است كه تو مى‌گويى».

و فرشته‌اى به آنان ندا مى‌دهد كه: «اگر هم باز گردانيده شود، باز همان كارهايى را مى‌كند كه از آن نهى شده بود».

چون او را در گورش نهند و مردم پراكنده شوند، نكير و منكر در هولناك‌ترين چهره به نزدش مى‌آيند و او را مى‌شناسند. سپس به وى مى‌گويند: «پروردگارت كيست؟ دينت چيست؟ پيامبرت چه كسى است؟».

او زبانش بند مى‌آيد و نمى‌تواند پاسخ دهد. پس منكر و نكير، چنان ضربتى از عذاب خدا بر او مى‌كوبند كه همه موجودات، از آن به وحشت مى‌افتند. دوباره به او مى‌گويند: «پروردگارت كيست؟ دينت چيست؟ پيامبرت چه كسى است؟».

او مى‌گويد: نمى‌دانم.

نكير و منكر به او مى‌گويند: «نه دانستى و نه راه يافتى و نه رستگار شدى».

سپس درى به سوى آتش برايش مى‌گشايند و از جوشاب جهنّم برايش فرود مى‌آورند. اين است سخن خداى عز و جل كه: «و امّا اگر از دروغزنانِ گم‌راه باشد، پس با آب جوشان پذيرايى مى‌شود»؛ يعنى در قبر «و در آتش افروخته جاى مى‌گيرد»؛ يعنى در آخرت.

٢٦٥. تفسير القمّى‌- به نقل از ابو اسامه، از امام صادق و امام باقر عليهما السلام-: به خدا سوگند، ما در حقّ شيعيان گنهكارمان شفاعت مى‌كنيم، تا جايى كه دشمنان ما با ديدن آن مى‌گويند: «ما را نه شفاعت كنندگانى است و نه دوستى مهربان. پس، كاش ما را بازگشتى بود تا از مؤمنان مى‌بوديم!»؛ يعنى از ره‌يافتگان؛ چون لازمه ايمان، اقرار كردن آنها [به ولايت ما] است.

٢٦٦. امام صادق عليه السلام: ميّت اگر از اهل بهشت باشد، [به حاملانِ خود] صدا مى‌زند: زودتر مرا ببريد. و اگر از اهل آتش باشد، صدا مى‌زند: مرا بر گردانيد.