بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٤٧ - ٩/ ١١ آرزوى بازگشت به دنيا

براى آنان، مايه حسرت‌هاست-/ به ايشان مى‌نماياند، و از آتش، بيرون آمدنى نيستند».

«و اى كاش [منكران را] هنگامى كه بر آتش عرضه مى‌شوند، مى‌ديدى كه مى‌گويند: كاش باز گردانده مى‌شديم و [ديگر] آيات پروردگارمان را تكذيب نمى‌كرديم و از مؤمنان مى‌شديم!».

«اى كاش كه بازگشتى براى ما بود و از مؤمنان مى‌شديم!».

ر. ك: احزاب: آيه ٦٦، فرقان: آيه ٢٧، زمر: آيات ٥٨- ٦٠، فجر: آيات ٢٣ و ٢٤.

حديث‌

٢٦٣. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: در روز قيامت، مردم از صراط مى‌گذرند. صراط، ليز و لغزنده است، به طورى كه عبور كنندگان از خود را واژگون مى‌كند و آتش، قسمتى از بدن آنان را مى‌گيرد، و جهنّم مانند برفى كه مى‌بارد، [شراره‌هاى خود را] بر آنان فرو مى‌ريزد، و جوش و خروشى دارد. در همين حال از جانب خداى مهربان، ندا مى‌آيد كه: «اى بندگان من! شما در سراى دنيا چه كسى را مى‌پرستيديد؟».

مى‌گويند: پروردگارا! تو خود مى‌دانى كه ما فقط تو را مى‌پرستيديم.

و خداوند با صدايى كه خلايق هرگز مانند آن را نشنيده‌اند، پاسخشان مى‌دهد: «بر من است كه امروز شما را به هيچ كسى غير از خودم واگذار نكنم.

پس شما را بخشيدم و از شما خشنود گشتم».

در اين هنگام، فرشتگان به شفاعت بر مى‌خيزند و آنان را از آن مكان دور مى‌سازند. پس، كسانى كه زير پاى آنها در آتش هستند، مى‌گويند: «براى ما نه شفاعت كنندگانى است و نه دوستى مهربان. كاش [به دنيا] باز مى‌گشتيم تا از مؤمنان باشيم». خداوند فرموده است: «پس آنها و همه گم‌راهان، در آتش افكنده مى‌شوند».