بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ١٧٧ - ٦/ ٣ اندوه پايدار
١٩٤. امام على عليه السلام: اى كميل! كسى را كه در بهشت ساكن نمىشود، به عذابى دردناك و خوارى پايدار و گرزها و زنجيرهاى ضخيم و بلند و پارههاى آتش، بشارت ده .... سپس پس از آن كه دورانهايى چند را در آن مىمانند، خداوندِ پاكنام را ندا مىدهند كه: «ما را در كرانه[١] [ى جهنّم] قرار ده» و خدا پاسخشان مىدهد كه:
«در آن گم شويد و با من سخن مگوييد».
١٩٥. تفسير القمّى: سخن خداوند: «آتش، چهره آنان را مىسوزاند» يعنى بر آنان شعله مىكشد و آنها را مىسوزاند «و آنان در آن جا چهره در هم كشيدهاند» يعنى دهانشان باز است و رو ترش كردهاند.
ر. ك: ص ١٨٥ (فصل هفتم: ويژگىهاى اهل آتش/ زشتى چهره).
٦/ ٣: اندوه پايدار
قرآن
«هر زمان كه بخواهند از اندوهى از آن بيرون آيند، دو باره به آن باز گردانيده مىشوند و [گفته مىشود:] بچشيد عذاب سوزان را».
حديث
١٩٦. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر اندوهى به پايان مىرسد، بجز اندوه اهل آتش.
١٩٧. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هيچ اندوهى نيست، مگر آن كه [سرانجام،] گشايشى دارد، جز اندوه اهل آتش.
١٩٨. سنن الترمذى- به نقل از ابو هريره-: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «از چاه غم، به خدا پناه
[١]. در بحار الأنوار،« الرخاء» آمده است، به معناى آسايش و رفاه.