جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٣٣ - غزل ١٧٣ دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

الْفَجْرِ.»[١]: (شب قدر، تا طلوع صبح، سلامت [و امنيت مطلق از هر بدى‌] مى‌باشد.) در جاى ديگر نيز مى گويد:

و در جايى ديگر مى گويد:

بخواهد بگويد: در اين شهود (كه از عشق رخسار و تجلّيات محبوب بود) مرا حال حيرت در جمال معشوق دست داده و از خويش و عالم بى‌خبر گشتم و سرّ و حقيقت و ملكوتِ لات و منات‌[٤] (كه يكى از مخلوقات الهى مى باشند- نيز بر من آشكار گشت و بالعيان با ديده دل مشاهده نمودم كه: «أَلا! إِنَّهُ بِكُلِّ شَيْ‌ءٍ مُحِيطٌ.»[٥]: (آگاه باش! كه او بر هر چيزى احاطه دارد.- نيز: «هُوَ الْأَوَّلُ وَ الْآخِرُ وَ الظَّاهِرُ وَ الْباطِنُ.»[٦]: (اوست آغاز و انجام و پيدا و نهان.- همچنين ديدم كه: «اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ.»[٧]: (خداوند، نور آسمانها و زمين مى باشد.) بخواهد بگويد:

[١] - قدر: ٦.( سلام، همان امنيّت مطلق است از تمام نواقص عالم بشريّت).

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩٩، ص ٢٣٣.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢، ص ٥١.

[٤] - دو بت بزرگى كه بت پرستان آنها را مى پرستيدند، و اين دو تمثيل و كنايه از همه مظاهر است.

[٥] - فصّلت: ٥٤.

[٦] - حديد: ٣.

[٧] - نور: ٣٥.