جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٣٨ - غزل ١٧٣ دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

و نيز مى گويد:

و باز مى گويد:

آرى، زندگى جاويد و حيات طيّبه را وقتى كسى دارا خواهد شد كه فنا و نيستى خود را مشاهده نمايد و از توجّه به عالم طبيعت رهايى يافته باشد؛ كه: «مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى‌ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ، فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَياةً طَيِّبَةً.»[٣]: (هركس از مرد و زن عمل شايسته انجام دهد، در حالى كه مؤمن باشد، مسلّماً او را به زندگانى پاكيزه زنده مى‌نمائيم.- به حسن ممات كه موت اختيارى و يا نيكو نگريستن به موت اضطرارى است توفيق يابد و شاهد گوشه اى از كلام على ٧ شود كه:

١٢٥٤

«وَاللّهِ، لَابْنُ أَبى طالِبٍ آنَسُ بِالْمَوْتِ مِنَ الطِفْلِ بَثَدْىِ أُمّهِ.»

[٤]: (به خدا سوگند، كه انس پسر ابى طالب [على ٧‌] به مرگ، بيشتر از علاقه كودك به پستان مادر خويش است.- نيز:

١٢٥٥

«فُزْتُ وَرَبّ الْكَعْبَةِ.»

[٥]: (به پروردگار كعبه سوگند، كه كامياب و رستگار شدم.- همچنين:

١٢٥٦

«إِنّى لا أرىَ الْمَوْتَ الّا سَعادَةً.»

[٦]: (براستى كه من مرگ را جز نيكبختى نمى بينم.) اين زمان است كه خط آزادگى در تمام مراحل زندگى اين عالم و عالم بعد از مرگ طبيعى كه به هر مخلَصى.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٥٨، ص ١٤٠.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩٧، ص ٢٣١.

[٣] - نحل: ٩٧.

[٤] - نهج البلاغه، خطبه ٥.

[٥] - بحار الانوار: ج ٤١، ص ٢ و ٢٣٩؛ و ج ٧٣، ص ٥٩.

[٦] - بحار الانوار، ج ٤٤، ص ٣٨١.