جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤١٩ - غزل ١٧٢ در نظر بازى ما بىخبران حيرانند

در نظر بازى ما بى‌خبران حيرانند

من چنينم كه نمودم، دگر ايشان دانند

عاقلان نقطه پرگار وجودند، ولى‌

عشق داند كه در اين دائره سر گردانند

وصف رخساره خورشيد ز خُفّاش مپرس‌

كه در اين آئينه، صاحب نظران حيرانند

گر شوند آگه از انديشه ما مغبچگان‌

بعد از اين خرقه صوفى به گرو نستانند

لافِ عشق و گله از يار زهى لافِ خلاف‌

عشق بازانِ چنين، مستحقِ هجرانند

جلوه گاه رخ او ديده من تنها نيست‌

ماه و خورشيد همين آينه مى گردانند

مگرم شيوه چشم تو بياموزد كار

ور نه مستورى و مستى، همه كس نتوانند

عهدِ ما با لبِ شيرين دهنان بست خدا

ما همه بنده و اين قوم، خداوندانند

مفلسانيم و هواى مى و مطرب داريم‌

آه اگر خرقه پشمين به گرو نستانند

گر به نزهتگهِ ارواح بَرَد بوىِ تو، باد

عقل و جان، گوهرِ هستى به نثار افشانند

زاهد ار رندى حافظ نكند فهم، چه باك؟

ديو بگريزد از آن قوم كه قرآن خوانند