جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤١٧ - غزل ١٧١ دانى كه چنگ و عودچه تقرير مى كنند؟

(كارها به تقدير [الهى‌] به وقوع مى پيوندد، نه به تدبير [بندگان‌].- نيز:

١٢٣٦

«نِعْمَ الطّارِدُ لِلْهَمّ أَلِاتّكالُ عَلَى الْقَدَرِ.»

[١]: (چه خوب اعتماد بر تقدير [خداوند] همّ و غمّ را به دور مى راند.) بخواهد بگويد:

و بگويد:

خواجه در اين بيت خود و سالكين را تسلّى بر ناثباتى روزگار مى دهد و مى گويد:

اگر چند روزى آشفته خاطر گشته و از ديدار حضرت دوست محروم مانده‌ايم؛ امّا روزگار همواره بر يك منوال و طريقه نخواهد ماند و با قبض و بسط آميخته است.

اميد آنكه روزى موجبات پريشانى مرتفع گردد و به ديدار او دست يابيم؛ كه: «يَمْحُوا اللَّهُ ما يَشاءُ وَ يُثْبِتُ وَ عِنْدَهُ أُمُّ الْكِتابِ.»[٤]: (خداوند هرچه را بخواهد پاك نموده و يا مى نويسد، و كتاب مادر تنها در نزد اوست.) بخواهد بگويد:

[١] - غرر و درر موضوعى، باب القَدَر، ص ٣٢٠.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٤٨، ص ٢٦٤.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٣٢، ص ٢٥٤.

[٤] - رعد: ٣٩.

[٥] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٢، ص ٧٣.