جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٩٧ - غزل ١٦٩ ديدى اى دل! كه غم يار دگر بار چه كرد؟

طلب ننمودن او سبحانه را خوريم و بگوئيم:

١٢٢٢

«الهى! وَقَدْ افْنَيْتُ عُمرى فى شِرَّةِ [شَرَهِ‌] السَهْوِ عَنْكَ، وَابْلَيْتُ شَبابى فى سَكْرَةِ التَّباعُدِ مِنْكَ، فَلَمْ اسْتَيْقِظْ ايّامَ اغْتِرارى بِكَ وَرُكونى الى سَبيلِ سَخَطِكَ.»

[١]: (بار الها! عمرم را در حرص و نشاطِ [و يا: آز شديد] غفلت از تو فانى ساختم، و جوانى‌ام را در مستى بُعد و دورى از تو فرسوده نمودم. معبودا! آنگاه در روزگار دليرى‌ام بر تو و آسودنم به راه خشم و غضبت بيدار نگشتم.- بگويم:

ممكن است خواجه با اين بيان بخواهد باز اشاره به بيان ابيات اوّل اين غزل نموده و در مقام گله گذارى از محبوب باشد و بگويد:

و ممكن است بخواهد در اين دو بيت خبر از ديدار گذشته و حالش بدهد و بگويد: پس از انتظارِ زياد، دوست در وقت سحر از پريشانى هجرانم نجات داد و با جلوه اى خرمن هستى‌ام را بسوخت. در جايى مى گويد:.

[١] - اقبال الاعمال، ص ٦٨٦.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٨٣، ص ٤١٨.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٣٦، ص ٣٨٥.