جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣١٥ - غزل ١٥٨ چه مستى است ندانم كه رو به ما آورد

و مى گويد:

اى خواجه! واى سالكين! داروى دل هجران كشيده ما جز تجلّيات جمالى جانان نمى باشد، سزاوار است از بالش بيمارى فراق سر بر آريم و نظر كنيم كه طبيب عشق براى چاره جويى درد دورى‌مان دوا آورده و عنايت خود را شامل حالمان نموده و با او بگوييم:

١١٧٠

«الهى! كَرْبى لايُفَرّجُهُ سِوى‌ رَحْمَتِكَ، وَضُرّى لا يَكْشِفُهُ غَيْرُ رَاْفَتِكَ، وَغُلَّتى لا يُبَرّدها الّا وَصْلُكَ.»

[٢]: (معبودا! ناراحتى سختم را جز رحمتت بر طرف نمى سازد، و بيچارگى‌ام را جز مهر و رأفتت رفع نمى نمايد، و سوز و حرارت درونى‌ام را جز وصالت فرو نمى نشاند، و بيمارى‌ام را جز طبابت تو درمان نمى كند.).

در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤١٢، ص ٣٠٤.

[٢] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٩- ١٥٠.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٢٣، ص ١٨٤.