جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٠٨ - غزل ١٥٧ چو باد عزم سر كوى يار خواهم كرد

اى خواجه! حال كه عمرت بيهوده و بدون ذكر و مراقبه و محبّت محبوب گذشت، وقت آن رسيده كه از حضرت دوست پوزش طلبى و بگويى:

١١٦٢

«الهى! وَقَدْ افْنَيْتُ عُمْرى فى شِرَّةِ [شَرَهِ‌] السَّهْوِ عَنْكَ، وَابْلَيْتُ شَبابى فى سَكْرَةِ التَّباعُدِ مِنْكَ.»

[١]: (بار الها! عمرم را در حرص و نشاط [و يا: آز شديد] غفلت از تو فانى ساختم، و جوانى‌ام را در مستى بُعد و دورى از تو فرسوده نمودم.- از او تقاضاى عنايات خاصّ و مشاهدات و تجليّات او را داشته باشى و بگويى:

١٢٤٤

«الهى! وَاجْعَلْنى مِمَّنْ نادَيْتَهُ فَأَجابَكَ، وَلاحَظْتَهُ فَصَعِقَ لِجَلالِك، فَناجَيْتَهُ سِرّاً وَعَمِلَ لَكَ جَهْراً.»

[٢]: (بارالها! مرا از آنانى قرار ده كه ندايشان كردى و اجابتت نمودند، و نظرشان افكندى و در برابر جلال و عظمتت مدهوش گشتند. پس در باطن با آنها مناجات كردى و آشكارا براى تو عمل نمودند.) به خود خطاب كرده و بگويد:

و نيز بگويد:

[١] - اقبال الاعمال، ص ٦٨٦.

[٢] - اقبال الاعمال، ص ٦٨٧.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٨٣، ص ٤١٨.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٢٨، ص ٣٧٩.