جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٦٧ - غزل ١٣٩ به حسن خلق و وفا كس به يار ما نرسد

كه فضائل خاصّى را (كه آيات ديگر به آن مشير است) داراست.

انبياء و اولياء : كه عمر بشرند و براى تربيت و هدايت آنان زحمات بسزايى را تحمّل نمودند، همه رفتند و دست ما از دامن ايشان كوتاه شد و از بركات وجودشان محروم مانديم؛ ولى خداوند به پيامبرى مفتخرمان نموده كه آنچه همه خوبان داشتند او دارد؛ كه: «هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدى‌ وَ دِينِ الْحَقِّ، لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ، وَ لَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ.»[١]: (اوست خدايى كه رسول خويش را همراه با هدايت و دين حق گسيل داشت، تا بر تمام اديان چيره‌اش سازد، هر چند مشركان نپسندند.- نيز: «وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعالَمِينَ.»[٢]: (و تو را نفرستاديم مگر اينكه رحمت براى عالميان باشى.) وبه گفته خواجه در جايى:

[١] - توبه: ٣٣.

[٢] - انبياء: ١٠٧.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٦٩، ص ٢٧٧.