جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٣٧ - غزل ١٣٥ بخت از دهان يار نشانم نمى دهد

١٤٠١

اطْلُبُ الْوُصُولَ الَيْكَ، وَبِكَ اسْتَدِلُّ عَلَيْكَ، فَاهْدِنى بِنُورِكَ الَيْكَ.»

[١]: (از تو وصالت را خواستارم، و به تو، بر خودت راهنمايى مى جويم، پس مرا با نور خويش به سويت رهنمون شو.) و به گفته خواجه در جايى:

با خود گفتم: حال كه در بيدارى نمى توان حضرت دوست را مشاهده نمود، به خواب رَوَم تا شايد ديدارش نصيبم گردد ولى افسوس كه فرياد و فَزَعم در هجرش خواب را از من ربوده و فراغت به خواب رفتن را به من نمى دهد، چاره نيست جز آنكه در فكر رفع موانع شوم و سپس چشم به عنايتهايش بدوزم تا شايد روزى ديده به ديدارش بگشايم، در جايى مى گويد:

و نيز در جايى مى گويد:

[١] - اقبال الاعمال، ص ٣٤٩.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٤٣، ص ٣٩٠.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٤٣، ص ٣٨٩.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤١٦، ص ٣٠٧.