جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٠٣ - غزل ١٣١ به آب روشن مى عارفى طهارت كرد

اگر نه باده، غم دل ز يادِ ما ببرد

نهيبِ حادثه، بنياد ما ز جا ببرد

وگرنه عقل به مستى فرو كشد لنگر

چگونه كشتى از اين ورطه بلا ببرد

بسوخت حافظ و كس حال او به يار نگفت‌

مگر نسيم، پيامى خداى را ببرد[١]

هر آن كو خاطرِ مجموع و يارِ نازنين دارد

سعادت، همدم او گشت و دولت هم قرين دارد

جناب عشق را درگه، بسى بالاتر از عقل است‌

كسى آن آستان بوسد كه جان در آستين دارد[٢]

در ازل پرتوِ حسنت ز تجلّى دم زد

عشق پيدا شد و آتش به همه عالَم زد

عقل مى خواست كز آن شعله چراغ افروزد

برقِ غيرت بدرخشيد و جهان بر هم زد[٣]

خرد، هر چند نقدِ كائنات است‌

چه سنجد پيش عشق كيميا كار؟![٤]

بيا به ميكده و وضع قرب و جاهم بين‌

اگرچه چشم به ما واعظ از حقارت كرد