جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٠٠ - غزل ١٣١ به آب روشن مى عارفى طهارت كرد

همان طورى كه در مقدّمه غزل اشاره نموديم مراد از «نهان گرديدن خور» غروب نمودن خورشيد روز آخر ماه صيام مراد است، و منظور از «هلال» اشاره به هلال شب اوّل ماه شوّال كه خواجه آن را به منزله ظرف شراب به حساب آورده. بخواهد بگويد: محبوب به عاشق خود شب عيد به اين اشارت او را به بهره مندى از ديدارش در روز عيد دعوت مى كند؛ كه:

١٠١٠

«اذا كانَ اوَّلَ يَوْمٍ مِنْ شَوّالٍ، نادى‌ مُنادٍ: ايُّهَا الْمُؤْمِنُونَ! اغْدُوا الَى جَوآئِزِكُم، ثُمَّ قالَ: يا جابِرُ! جَوآئِزُ اللّهِ لَيْسَتْ كَجَوائِزِ هؤُلاءِ الْمُلُوكِ. ثُمَّ قالَ: هُوَ يَوْمُ الجَوآئِزِ.»

[٢]: (وقتى روز اوّل شوّال فرا مى رسد، مناديى صدا بر مى آورد: اى مؤمنان! صبح كنيد به سوى جايزه هايتان، سپس فرمود ٧ اى جابر! جوايز خداوند مثل جوايز پادشاهان نيست! پس فرمود ٧ آن روز، روز جايزه است.).

به گفته خواجه در جايى:

و در جايى ديگر مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٣، ص ٤٦.

[٢] - اقبال الاعمال، ص ٢٨٢.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٥، ص ٥٤.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٧٢، ص ٨٥.