رسالههاى خطى فقهى - گروه محققان - الصفحة ٢٩٤ - باب بداءة القول في الطهارات

بدليّت در آن صحيح نيست و قصد استباحت خروج از آن مسجد و وجوب و قربت، متعيّن است.

و عماد الدين محمد بن على و ابن حمزه در وسيله و سلّار بن عبد العزيز در مراسم نفى وجوب كرده، گفته‌اند كه جنب را تيمم از براى خروج از مسجدين مستحب است.

و اين قول ضعيف، فرق ميان مسجدين و ساير مساجد نكرده‌اند و مخالف منطوق حديث است، و عمل بر قول مشهور است.

[٥٩] مسألة: حايض منقطعة الحيض و حايض در زمان حيض نيز مثل جنب است، در حكم وجوب اين تيمم از براى خروج، هرگاه در احد مسجدين داخل شده باشد، به دليل نصوص احاديث و استبعادى كه محقق در معتبر كرده است در حايض بالفعل غير منقطعة الحيض، از آن جهت كه طهارت در حق او متصوّر نيست، اجتهادى است در مقابل نص و حايض بالفعل در اين تيمم قصد رفع حدث نمى‌كند، مانند وضو يا تيمم بدل از وضو در زمان حيض، از براى جلوس در مصلى و به ذكر الهى مشغول بودن.

[٦٠] مسألة: اقرب پيش من استحباب اين تيمم است از براى باقى مساجد غير مسجدين اعظمين، همچنانكه مستقرب ذكرى است.

[٦١] مسألة: در صورتى كه زمان خروج اقصر باشد از زمان تيمم، نيز وجوب تيمم متعيّن است على الاقرب، به دليل عموم نص و همچنين استحباب از براى ساير مساجد.

[٦٢] مسألة: متيمم به اين تيمم را، واجب است كه در خروج قصد أقرب طرق كند، اما إسراع در مشى بيشتر از مقدار عادت، واجب نيست.