رسالههاى خطى فقهى - گروه محققان - الصفحة ٢٨١ - باب بداءة القول في الطهارات

باشد،

سنت است كه اعاده وضو كند و مقطوعه سماعه‌[١] را در انتقاض وضو به آن، و شيخ در استبصار بر ندب و استحباب حمل كرده است.[٢]

سى و هشتم: عروض رعاف متوضّى را، سبب‌[٣] استحباب اعاده وضو مى‌شود و ناقض وضو نيست و روايت‌[٤] محمول بر ندب است.[٥]

سى و نهم: اگر متوضّى را قلس‌[٦] يا قى عارض شود و مستكره طبع بوده باشد، اعاده وضو سنت است و ناقض وضو نيست و اگر چه آن مقدار باشد كه دهن را پر كند و روايت ناقضيت‌[٧] محمول است بر استحباب.

چهلم: اگر متوضى تخليل دندان كند و خونى بيرون آيد كه مستكره طبع باشد، اعاده وضو سنت است و بعضى بعد از حجامت نيز اعاده وضو را سنت مى‌دانند.

چهل و يكم: اگر كسى استنجاء به آب ناكرده وضو كند، اعاده وضو بعد از استنجاء به آب او را سنت است، هرچند قبل از آن وضو، استجمار كرده باشد، و اعاده واجب نيست، على الأصحّ.

و صدوق، ابو جعفر بابويه را- ; تعالى- مذهب آن است كه استنجاء به آب شرط صحت وضوست، و وضو قبل از استنجا واجب الاعاده است، و متمسك شده به رواياتى‌[٨] كه اصح، حمل آنهاست بر استحباب.

[١]. وسائل الشيعة، ج ١، ص ٢٦٩، ب ٦ از ابواب نواقض وضوء، ح ١٢.

[٢]. وسائل الشيعة، ج ١، ص ٢٦٩، ب ٨ از ابواب نواقض وضوء، ح ٣.

[٣]. چنين است ظاهراً و در نسخه‌ها: به سبب.

[٤]. وسائل الشيعة، ج ١، ص ٦٣، ب ٦ از ابواب نواقض وضوء، ح ١٢.

[٥]. در« ص»: نذر.

[٦].« قلس» غذايى است كه از معده خارج و به دهان مى‌رسد.

[٧]. وسائل الشيعة، ج ١، ص ٦٣، ب ٦ از ابواب نواقض وضوء، ح ١٢.

[٨]. وسائل الشيعة، ج ١، ص ٣١٧، ب ١٠ از ابواب احكام الخلوة، ح ١.