رسالههاى خطى فقهى - گروه محققان - الصفحة ٢٨٠ - باب بداءة القول في الطهارات

و هر يك از اين سه رطوبت طاهر است و شستن بدن و ثياب از هيچ يك لازم نيست.

سى و چهارم: كسى را كه متعمّداً در نماز قهقهه كند، اعاده وضو سنت است. و ابن جنيد[١] حكم به وجوب اعاده كرده، و متمسّك شده به مقطوعه سماعه‌[٢]، كه محمول است بر ندب.

سى و پنجم: وضو عقيب حدث سنت است، اجماعاً از براى مجرد كون بر طهارت و منزّه بودن از حدث و مستمر بودن به حكم اباحت عبادت و قرب جناب الهى، كه غايتى است صحيح و راجع به استحباب وضو لنفسه نمى‌شود، چنانكه در حواشى دروس‌[٣] بيان كرده ام.

سى و ششم: فارغ الذمة را وضو، به جهت تأهّب، يعنى مستعد شدن از براى نماز فرض، سنت است و در حديث وارد است: «ما وقّر الصلاة من أخّر الطهارة لوقتها»[٤] يعنى توقير و تعظيم نماز فريضه نكرد كسى كه تأخير كرد طهارت تا وقت نماز داخل شود.

و وقت اين وضو قبل از اوّل وقت نماز فريضه است به مقدارى قليل و در نيت قصد رفع حدث و استعداد از براى نماز فرض و تعيين‌[٥] وجه استحباب لازم است.

سى و هفتم: اگر كسى كه متوضى باشد، انشاد شعر باطل زياده بر چهار بيت‌

[١]. مختلف الشيعة، ج ١، ص ٩٣، م ٥١.

[٢]. تهذيب الأحكام، ج ١، ص ١٢، ح ٢٣، استبصار، ج ١، ص ٨٣، ح ٢٦٢ و ص ٨٦، ح ٢٧٣ و ص ٩٠، ح ٢٩٠.

[٣]. حواشى دروس در دست نيست.

[٤]. علامه در نهاية الاحكام، ج ١، ص ٢٠ اين حديث را از شهيد در ذكرى الشيعة، ص ١١٩ نقل نموده، مفتاح الفلاح، ص ١٤١ و فرموده لم أظفر لهذا بسندٍ يعوّل عليه.

[٥]. در« ب» و« ص»:« و يقين».