رسالههاى خطى فقهى - گروه محققان - الصفحة ٢٧٥ - باب بداءة القول في الطهارات

شانزدهم: كسى را كه خواهد با حامل مجامعت كند، وضو از براى آن جماع سنت است و در حديث وارد است كه در جماع حامل بى‌وضو، خوف آن است كه دل مولود كور و دست او بخيل [بوده‌][١] باشد.[٢]

هفدهم: كسى را كه تغسيل ميت كرده باشد، اگر خواهد كه قبل از غسل مس ميت مجامعت كند، وضو از براى آن جماع سنت است.[٣]

هجدهم: جنب را اگر خواهد كه تغسيل ميت كند، وضو از براى آن تغسيل سنّت است.

نوزدهم: حايض از براى نشستن در مصلى در وقت نماز و به قدر نماز به ذكر الهى مشغول بودن، وضو مستحب است.

بيستم: متوضى را وضو سنت است به قصد تجديد وضوى اوّل، خواه واجب و خواه مندوب، از براى هر نماز مستأنف، خواه فرض و خواه نفل و در صدر اسلام استيناف وضو از براى هر نماز واجب بود و در استحباب تكرير تجديد وضو مرّةً بعد أُخرى‌[٤] از براى يك نماز و استحباب تجديد وضوء مأتيّ به قبل از اتيان به نمازى، خلاف است، بعضى از اصحاب از آن منع كرده‌اند[٥] و نزد من اطلاق نصوص مرجح جانب استحباب است و علامه- ; تعالى در تذكره‌[٦] حكم قطعى به استحباب كرده است.

[١]. در بعضى از نسخه‌ها« بوده» نيست و در بعضى ديگر« باشد» نيست.

[٢]. وسائل الشيعة، ج ١، ص ٣٨٥، ب ١٣ از ابواب وضوء، ح ١.

[٣]. وسائل الشيعة، ج ٢، ص ٥٤٤، ب ٣٤ از ابواب غسل ميت، ح ١.

[٤]. يعنى يكى پس از ديگرى.

[٥]. آن را شهيد ثانى از شهيد اوّل نقل فرموده در الفوائد المليّة، ص ٥٣.

[٦]. تذكرة الفقهاء، ج ١، ص ٢٠٣- ٢٠٤.