رسالههاى خطى فقهى - گروه محققان - الصفحة ٢٧٣ - باب بداءة القول في الطهارات

است كه در اين باب بخصوص وارد شده‌[١] و آنچه بعضى از شهداء متأخرين در شرح نفليه گمان كرده است كه استحباب اين وضو از براى نماز تحيت است كه على الفور مستحب است‌[٢]، وهمى است فاسد؛ چه وضو از براى نفس دخول، وضويى ديگر و غايت آنكه تعظيم مسجد است- غايتى‌[٣] ديگر است.

هفتم: بعضى‌[٤] ذكر كرده‌اند كه از براى اجتياز و مرور در مسجدين بخصوصها وضو سنّت است؛ تعظيماً لهما، و اين وضو وراى وضوى دخول مساجد است مطلقاً، و ادعا كرده‌اند كه روايت به خصوص اين وارد شده است.

هشتم: از براى صلاة جنازه، خواه واجب و خواه مندوب، وضو مستحب است و شرط كماليّت و راجحيّت نماز جنازه است، نه شرط انعقاد و صحت.

نهم: از براى ساير مناسك و افعال حج، ماعداى طواف و نماز طواف، وضو سنت است.

دهم: از براى سعى در حاجت مؤمنين، خواه حاجت خود و خواه حاجت مؤمنى ديگر، وضو مستحب و سبب قضاء اين حاجت است؛ چنانچه در حديث وارد است.[٥]

يازدهم: بعضى گفته‌اند از براى قراءت سوره‌هاى‌[٦] عزايم بخصوصها وضو مستحب است؛ تعظيماً لها، خواه قراءت واجب باشد و خواه مندوب و اين وضو

[١]. تهذيب الأحكام، ج ٣، ص ٢٦٣، ح ٧٤٣.

[٢]. الفوائد الملية، ص ٥٠، چاپ دفتر تبليغات ١٣٧٧ ه.

[٣]. چنين است در« ج» و در ديگر نسخه‌ها: غايت.

[٤]. شناخته نشد.

[٥]. تهذيب الاحكام، ج ١، ص ٣٥٩، ح ٧٧.

[٦]. چنين است در« ج» و در ديگر نسخه‌ها: سوره.