رسالههاى خطى فقهى - گروه محققان - الصفحة ٢٧١ - باب بداءة القول في الطهارات

چنانچه مشهور شده نزد اصحاب.[١] و آنچه متوهمى از متوهمين اين عصر[٢] گمان كرده كه مواضع استحباب وضو بيست و دو[٣] موضع است، از باب نقصان بضاعت معرفت و قصور درجه تتبع بوده است:

اوّل: از براى نماز سنت، وضو سنت است و نيت استحباب لازم است و قصد وجوب صحيح نيست، اگر چه وضو به نيت استحباب شرط انعقاد صحت نماز مندوب است و بى‌طهارت، تلبس به نماز مطلقاً مشروع نيست و منشأ استيجاب عقاب است.

و در اين مقام انظار دقيقه و تحقيقات عميقه را در كتاب عيون المسائل‌[٤] آورده ام.

دويم‌[٥]: از براى طواف مستحب، وضو مستحب است و پيش من و اكثر محققين‌[٦] اصح آن است كه شرط اصل صحت طواف مستحب نيست، بلكه شرط كمال و رجحان است.

سيم: از براى مس كتابت قرآن كه مستحب باشد، وضو مستحب است، يعنى نيت استحباب لازم است، اما مشروعيت مس مشروط است به طهارت و بدون طهارت حرام است و موجب ترتّب عقاب مى‌شود، چنانچه در نماز مندوب مذكور

[١]. اصحاب در عدد موارد استحباب وضو اختلاف دارند، و شهيد در الفوائد المليّة آنها را ٣١ مورد مى‌داند. نگاه كنيد به الفوائد المليّة، ص ٥٠.

[٢]. شناخته نشد.

[٣]. كلمه« دو» از« ج» است.

[٤].« عيون المسائل» در اثنى عشر رساله چاپ گرديده است.

[٥]. تمام نام موارد در« ج» به عربى آمده است: ثانى ثالث ....

[٦]. الفوائد المليّة، ص ٥٠.