رسالههاى خطى فقهى - گروه محققان - الصفحة ٣٦٨ - باب سيم سنن الاستطابة المطلقة

را از ديگرى جدا ساختن. رسول خدا ٦ فرموده: «من اتخذ شعراً فليحسن‌[١] ولايته أو ليجزّه»[٢].

و از أبي عبد اللّه الصادق (ع) مروىّ است: «من اتخذ شعراً فلم يفرّقه، فرّقه اللّه بمنشار من نار»[٣].

شعر سيد المرسلين- عليه و آله الصلاة و التسليم- به حدّى نمى‌رسيد كه فرق بايد كرد، چه هرگز آن مقدار نمى‌بود كه از شحمه اذن مباركش بگذرد.

صدوق- رضوان اللّه تعالى عليه- در فقيه گفته است: «و كان شعر رسول اللّه ٦ وفرة لم يبلغ الفرق»[٤].

«وفره»- به فتح واو و سكون فا- عبارت است از موى سر، كه مجتمع باشد تا اذنين و از حدّ شحمه اذن نگذشته باشد، و آن را «جمّه» نيز گويند- به جيم مضمومه و ميم مشدّده.

[١٥٨] أساس: مشهور و مروىّ است كه امّهات سنن حنيفية كه كلمات را در آيه: «وَ إِذِ ابْتَلى‌ إِبْراهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ»[٥] آن تفسير كرده‌اند، ده امر است، پنج در سر: مضمضه و استنشاق و سواك و فرق شعر و قصّ شارب، و پنج در بدن: قصّ اظافير و حلق موى عانه و ازاله شعر ابطين و ختان و استنجاء.

مضمضه و استنشاق و سواك در ابواب وضو، و ازاله شعر عانه و ابطين در آداب استحمام مشروح خواهد آمد إن شاء اللّه العزيز.

و خضاب نيز از مسنونات است، و در باب استحمام بيايد، و اكتحال در وقت خوابيدن‌

[١]. در الكافي:« فيحسن» است.

[٢]. الكافى، ج ٦، ص ٤٨٥، من لا يحضره الفقيه، ج ١، ص ١٢٩.

[٣]. من لا يحضره الفقيه، ج ١، ص ١٢٩ ..

[٤]. من لا يحضره الفقيه، ج ١، ص ١٢٩.

[٥]. بقره، آيه ١٢٤.