رسالههاى خطى فقهى - گروه محققان - الصفحة ٢٨٤ - باب بداءة القول في الطهارات

اول: وضو از براى استخاره- در جميع انواع استخارات- مستحب است.

دويم: از براى دخول قبه هريك از معصومين- صلوات اللّه عليهم- مستحب است به جهت تعظيم.

سيم: اگر حدث اصغر در اثناى غسل جنابت متخلّل شود، اصحّ آن است كه وضو بعد از اتمام غسل مستحب است و بعضى به وجوب قائل شده‌اند كه دليل آن تمام نيست.

چهارم: از براى جماع كه مقصود از آن فرزند باشد، وضو سنت است و سبب سلامت فرزند باشد از كورى دل و نقصان عقل؛ چنانچه در حديث وارد شده‌[١] و اين غير از وضو از براى مجامعت زن حامل است و در باب آن وضو نيز حديث وارد است.[٢]

پنجم: اگر كسى يقين داشته باشد در وضو و در وقوع حدث، بعد از آن شك كند و متردّد خاطر شود، به مجرد شك و تردد خاطر، طهارت او منتقض نمى‌شود، بلكه همان متطهر است و وضو بر او واجب نيست، اما اعاده وضو سنت است.

ششم: اگر متوضّى- العياذ باللّه- مرتد شود و بعد از آن توبه كند، وضو منتقض نمى‌شود، بلكه بر حال استمرار باقى است، اما اعاده وضو مستحب است‌[٣] و به انتقاض وضو و وجوب اعاده، قولى است ضعيف و بى‌مستند.

هفتم: شيخ طوسى- ; تعالى در تهذيب و استبصار حكم كرده است كه بعد از قص شارب و تقليم اظفار و نتف ابط[٤]، اعاده وضو مستحب است، به‌

[١]. نگاه كنيد به وسائل الشيعة، ج ١، ص ٣٨٥، ب ١٣ از ابواب وضو، ح ٢.

[٢]. وسائل الشيعة، ج ١، ص ٣٨٥، ب ١٣ از ابواب وضو، ح ١.

[٣]. در« الف»: سنت است.

[٤]. نتف ابط؛ يعنى كندن موى زير بغل.