رسالههاى خطى فقهى - گروه محققان - الصفحة ٢٨٢ - باب بداءة القول في الطهارات

چهل و دوم: اگر متوضّى چشمه احليل خود را فتح كند، وضو را اعاده كردن سنت است، على الأصحّ. و ابو جعفر ابن بابويه در فقيه‌[١] حكم كرده است كه وضو به سبب آن منتقض مى‌شود و اعاده وضو و نمازى كه به آن وضو گذارده باشد، واجب است.

چهل و سيم: آنكه از دبر يا از احليل خونى سيلان كند، اعاده وضو سنت است، خواه معلوم باشد كه خالى است از ملاطخت و مخالطت غايط يا بول، و خواه معلوم نباشد و پيش ابن جنيد اگر خلوّ مشكوك فيه باشد، اعاده واجب است.[٢]

چهل و چهارم: اگر بعد از استبراء رطوبتى از احليل بيرون آيد كه مشتبه باشد به بول، اعاده وضو مستحب است، و مقطوعه محمد بن عيسى- كه دلالت دارد بر وجوب اعاده- محمول است بر استحباب.

چهل و پنجم: وضو كردن با هريك از اغسال مسنونه- كه شمرده خواهد شد ان شاء اللّه العزيز- مستحب است تا غايت مقصوده از آن غسل بر آن مترتّب شود.

و اولى آن است كه اين وضو مقدّم باشد بر غسل و اين هردو حكم، به نصوص احاديث ثابت است.[٣]

چهل و ششم: مشهور نزد متأخرين اصحاب آن است كه ميت را وضو دادن، قبل از غسل، سنت است، بى‌مضمضه و استنشاق و بعضى به وجوب و بعضى به تحريم و بعضى به كراهت قايل شده‌اند[٤].

[١]. من لا يحضره الفقيه، ج ١، ص ٦٥، ذيل حديث ١٤٨.

[٢]. مختلف الشيعة، ج ١، ص ٩٦، مسأله ٥٤.

[٣]. وسائل الشيعة، ج ٢، ص ٢٤٨، ب ٣٥ از ابواب جنابت، ح ١.

[٤]. مراجعه كنيد به كشف اللثام، ج ١، ص ١٢٦ و حدائق الناضرة، ج ٢، ص ١٤٥.