ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٧٣ - باب آنچه بر اعضاء و جوارح واجب است

تصريح كرده است، چنان كه بر گوش واجب كرده است كه معاصى را ننيوشد، و در اين باره خداى عزّ و جلّ فرموده است: «و همانا فرو فرستاده است در اين كتاب بر شما كه چون شنيديد كه به آيات خدا كفر مى‌ورزند و آن را بمسخره مى‌گيرند، پس با آنان منشينيد تا اينكه از آن بگذرند و به كلام ديگرى خود را سرگرم نمايند و الّا شما نيز مانند ايشان باشيد « (نساء ١٤٠):

و نيز فرموده است: «و چون كسانى را ببينى كه به آيات قرآن طعن ميزنند، يا آن را به استهزاء ميگيرند، پس از ايشان دورى گزين، تا ببحثى ديگر سرگرم شوند» (انعام: ٦٨) سپس خداى تعالى مورد نسيان را استثناء كرده، و فرموده است: «و اگر شيطان دورى گزيدن از مجلس ايشان را از ياد تو ببرد، پس بعد از متذكّر شدن با قوم ظالمين منشين» (انعام: ٦٨) و خداى عزّ و جلّ فرموده است: «پس آن گروه از بندگان مرا بشارت ده كه بسخن گوش فرا ميدارند، و آنگاه از بهترين آن پيروى يا به بهترين آن عمل ميكنند، ايشان همان كسانى هستند كه خدا هدايتشان كرده، و ايشان همان خردمندانند» (زمر: ١٨) و خداى عزّ و جلّ فرموده است: «و چون بلغوى و سخن پوچى بگذرند در آن شركت نكنند، و با ترفع بر آن بگذرند». (فرقان: ٧٢) و خداى عزّ و جلّ فرموده است: «و كسانى كه چون سخن لغو را بشنوند از آن دورى گزينند» (قصص: ٥٥) پس اين چيزيست كه خداى عزّ و جلّ آن را بر گوش واجب ساخته، و آن عمل گوش است.