ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٧٢ - باب آنچه بر اعضاء و جوارح واجب است

موعظه كرده، و بر حذر داشته، و تأديب نموده، و آنها را بيهوده رها نكرده است، چنان كه خداى عزّ و جلّ فرموده است: «و آنچه را كه علم به آن ندارى پيروى مكن، زيرا گوش و چشم و دل همگى آنها در معرض مسئوليّتند». (اسراء: ٣٦) و خداى عزّ و جلّ فرموده است: «آنگاه كه آن خبر را در مجالس و محافلتان زبانزد خود ميكنيد، و چيزى را از دهانهاتان منتشر ميسازد كه نسبت به صحّت و واقعيّت آن علم نداريد، و اين كار را آسان و بى‌اهميّت مى‌پنداريد در صورتى كه آن، نزد خدا گناهى عظيم است». (نور: ١٥) و آنگاه خداى عزّ و جلّ آن اعضاء را به بند طاعت خود كشيده، و در اين باره فرموده است: «آيا اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، ركوع كنيد، و سر بسجده نهيد، و پروردگارتان را عبادت كنيد، و كار نيك بجا آوريد، تا مگر رستگار شويد» (حج: ٧٧) پس اين فريضه‌اى جامع و فراگير و واجب است بر همگى جوارح، و خداى عزّ و جلّ فرموده است: «و اينكه سجده‌گاهها از آن خدا است، پس هيچ كس را با خدا مخوانيد و شريك عبادت او مسازيد» (جنّ: ١٨) و مقصود از سجده‌گاهها (مساجد) كه در اين آيه آمده، صورت، و دو دست، و دو زانو، و دو انگشت بزرگ پا است. و خداى عزّ و جلّ فرموده است: «و در حدّ توانائى شما نبود كه اعمال زشتتان را- بعلّت ترس از اينكه گوشتان و چشمهاتان و پوستهاتان بزيان شما شهادت دهند- از اعضايتان پوشيده داريد» (فصّلت: ٢٢) و مقصود از جلود (پوستها) در اينجا فروج و عورت است.

سپس خداى عزّ و جلّ هر عضو از اعضاى تو را بفرضى اختصاص داده، و به آن فرض‌