ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٧٩ - باب مربوط بقربانيها

اين آيه از كتاب خداى تعالى: ثَمانِيَةَ أَزْواجٍ، مِنَ الضَّأْنِ اثْنَيْنِ، وَ مِنَ الْمَعْزِ اثْنَيْنِ،- تا قول خداى تعالى:- وَ مِنَ الْإِبِلِ اثْنَيْنِ، وَ مِنَ الْبَقَرِ اثْنَيْنِ‌ از من سؤال كرد كه خداى عزّ و جلّ كدام از آنها را حلال كرده، و كدام را حرام ساخته است؟ ولى من چيزى در اين باره نميدانستم و از اين رو، در آن حال كه مشغول حجّ بودم، بنزد امام صادق ٧ شدم، و ما وقع را به آن حضرت معروض داشتم و امام فرمود: خداى تبارك و تعالى در قربانى منى ميش و بز اهلى را حلال كرده، و قربانى كردن وحشى آنها را در آنجا حرام ساخته است، و امّا در خصوص قول خداى عزّ و جلّ: وَ مِنَ الْإِبِلِ اثْنَيْنِ وَ مِنَ الْبَقَرِ اثْنَيْنِ‌ پس خداى تبارك و تعالى در قربانى منى اشتران عربى را حلال كرده، و اشتران بختى- خراسانى- را حرام كرده است، و قربانى گاوهاى اهلى را حلال كرده، و وحشى آن را حرام كرده، من با امام توديع كردم و نزد آن مرد رفتم و آن جواب را به او ابلاغ كردم. وى گفت: اين متاعى است كه اشتران آن را از حجاز حمل كرده‌اند.

شرح: «امام ٧‌

«اثنين»

را به اهلى و وحشى تفسير كرده است، و مفسّران بدون استثنا به نر و ماده تفسير كرده‌اند از جميع اصناف آنها».