ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٦٢ - باب آنچه در باره كسى كه رمى جمرات را پس و پيش يا بيش و كم كند آمده

آن حضرت در باره مردى كه بيست و يك سنگريزه برداشته و با آنها رمى كرده و در پايان كار يك سنگريزه زياد آورده، و نميداند كه رمى كدام جمره ناقص شده، فرمود:

ميبايد برگردد، و بهر يك از جمرات سنگريزه‌اى رمى كند. و اگر سنگريزه‌اى از دست كسى بيفتد، و نداند كه كدام يك از آنها بوده ميبايد سنگريزه‌اى از زير گامهايش بردارد، و آن را رمى كند.

و فرمود: اگر سنگريزه‌اى را رمى كردى و آن سنگريزه در محملى افتاد، پس سنگريزه‌اى بجاى آن اعاده كن، و اگر به انسانى يا شترى اصابت كرد و از آنجا بجمرات افتاد براى تو كفايت ميكند.

و امام در باره كسى كه رمى جمرات كرد، و جمره اولى را با چهار سنگريزه و دو جمره ديگر را هفت، هفت رمى نمود، فرمود: بسراغ جمره اولى ميرود، و آن را با سه سنگريزه رمى ميكند، و او در اين حال از كار رمى جمرات فراغت يافته است.

و اگر جمره وسطى را با سه سنگريزه رمى كرده، و پس از آن جمره اخرى را رمى نموده ميبايد جمره وسطى را با هفت سنگريزه رمى كند. و اگر وسطى را با چهار سنگريزه رمى كرده بازمى‌گردد، و با سه سنگريزه رمى ميكند. (يعنى لازم نيست آخرى را از نو رمى كند).

راوى گفت: معروض داشتم كه: اگر مردى جمرات را واژگونه رمى كند؟

امام ٧ فرمود: رمى را بر جمره وسطى و جمره عقبه اعاده ميكند.