ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٥٨ - *(باب آنكه رخصت دارد قبل از فجر از مشعر كوچ كند) *

صادق ٧ معروض داشتم كه مردى نابينا و زنى ناتوان با شتردارى اعرابى- يعنى عرب صحرانشين- حجّ ميكنند، پس چون ايشان را از عرفات كوچ داده، همچنان بسوى منى به پيش رفته و آنان را در مشعر فرود نياورده است. پس امام فرمود:

آيا نه اينست كه آنان در آنجا نماز گزارده‌اند؟ پس همان نماز براى ايشان كفايت ميكند: گفتم: پس اگر در آنجا نماز نگزارده باشند؟ فرمود: خداى عزّ و جلّ را ياد كرده‌اند، پس اگر در آنجا خداى عزّ و جلّ را ياد كرده باشند همان ذكر خدا ايشان را كفايت ميكند.

و در باره كسى كه نسبت بحكم وقوف در مشعر جاهل بوده، روايت شده است كه: قنوت در نماز صبح در آن سرزمين او را كفايت ميكند، و اندكى از دعا كافى است.

شرح: «خداوند فرموده است: فَإِذا أَفَضْتُمْ مِنْ عَرَفاتٍ فَاذْكُرُوا اللَّهَ عِنْدَ الْمَشْعَرِ الْحَرامِ‌ (چون از عرفات رهسپار شديد پس خدا را در مشعر ياد كنيد) و وقوف همين قدر كه شخص مكث كند و ذكرى گويد و لو با قنوت خواندن در نماز كه جزء واجبات نماز نيست كفايت ميكند در حال اضطرار»

* (باب آنكه رخصت دارد قبل از فجر از مشعر كوچ كند)*

٢٩٩٣- ابن مسكان از ابو بصير روايت كرده است كه گفت: از امام‌