ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٤٢ - باب اهلال و احلال و محمل عمره جداگانه

است، و چنانچه از آن صرف نظر بكند به عمره‌اش ضررى نمى‌رساند».

٢٩٤٥- و از آن امام ٧ روايت شده است كه فرمود: كسى كه در عمره قربانى‌اى سوق دهد، ميبايد پيش از آنكه سرش را بتراشد قربانى را نحر كند.

و فرمود: و كسى كه قربانى‌اى سوق داده، و در حال انجام عمره است ميبايد قربانيش را در منحر نحر كند، و منحر ميان صفا و مروه واقع است، و اين همان حزوره است.

٢٩٤٦- و علىّ بن رئاب از مسمع بن عبد الملك روايت كرده است كه امام صادق ٧ در باره كسى كه عمره مفرده بجا مى‌آورد، سپس طواف واجب را پيرامون بيت انجام ميدهد، و آنگاه، پيش از آنكه سعى بين صفا و مروه را بجا آورده باشد، با همسر خود مقاربت ميكند، فرمود: او عمره خود را تباه كرده، و شتر فربهى بر ذمّه دارد و ميبايد در مكه بماند، تا ماهى كه عمره در آن انجام داده است سپرى گردد، و پس از آن بميقاتى كه رسول خدا ٦ براى اهل او تعيين كرده رهسپار شود، تا از آنجا احرام ببندد، و عمره بجا آورد.

٢٩٤٧- و علىّ بن رئاب از بريد عجلىّ از امام ابو جعفر ٧ روايت‌