ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٢٩ - باب حجكنندهاى كه در راه ميميرد

در گذشته است، همان وصول بحرم براى حجّة الاسلام او كافى است، ولى اگر نرسيده بحرم درگذشته است، بايد ولىّ او حجّة الاسلام را بنيابت از او برگزار كند.

٢٩١٦- و علىّ بن رئاب از بريد بن معاويه عجلىّ روايت كرده است كه گفت: از امام ابو جعفر ٧ در باره مردى سؤال كردم كه بقصد حجّ از شهر و ديار خود خارج شده و شترى و نفقه سفرى و توشه‌اى همراه داشته، و در عرض راه وفات يافته است. امام فرمود: اگر صروره بوده، و در حرم درگذشته براى حجّة الاسلام او كافى بوده، و اگر صروره بوده و قبل از آنكه محرم شود درگذشته است، شترش و توشه و نفقه سفرش و هر چه با او بوده است ميبايد در راه انجام حجّة الاسلام صرف شود، پس اگر چيزى زائد از نفقه حجّة الاسلام بجاى ماند، در صورتى كه وامى بر ذمّه نميداشته، آن چيز متعلّق بورثه است. گفتم اگر آن حجّ بعنوان تطوّع و بنا به استحباب- ميبوده، و شخص حاجّ قبل از احرام بستن در راه درگذشته است، شتر و نفقه و اشيائى كه با او بوده متعلّق بكيست؟ امام فرمود: همگى آنچه با او بوده، و از خود بجاى نهاده متعلّق بورثه است، مگر آنكه وامى بر ذمّه او ميبوده، كه ميبايد از ما ترك او پرداخته گردد. و يا آنكه وصيّتى كرده كه ميبايد در باره كسى كه بنفع او وصيّت كرده است،