ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٦٥ - *(باب تقصير و تراشيدن سر و محل شدن) * *(كسى كه حج تمتع بجا مىآورد، و كسى كه) * *(تقصير را فراموش كند تا مواقعه انجام) * *(دهد، يا بانك لبيك براى حج برآورد) *

و من از آن بيم كردم كه اگر از روى علم به آن كار مبادرت كرده خللى بحجّ خود وارد ساخته باشد. ولى اگر جاهل بحكم بوده است، چيزى بر ذمّه او نيست. راوى گفت: و در باره متمتّعى كه ناخنش را با دندانش جويده، و موى خود را با پيكانى پهن كم كرده است، از او سؤال كردم. پس گفت: باكى بر او نيست، زيرا همه كس مقراض بدست نمى‌آورد.

٢٧٤٦- و ابو بصير از امام صادق ٧ روايت كرده است، كه در باره متمتّعى كه قصد تقصير داشته، ولى سر خود را تراشيده است سؤال كردم. گفت: او خونى بر ذمّه دارد كه ميبايد آن را بريزد، پس چون يوم النحر فرا رسد هنگامى كه ميخواهد سرش را بتراشد استره‌اى بروى سر خود ميگذراند.

٢٧٤٧- و ابو المغرا از ابو بصير روايت كرده است كه به ابو جعفر ٧ گفتم: مردى از احرامش محل شده، و با همسرش كه هنوز محل نشده مقاربت كرده است. امام گفت: آن زن اشتر فربهى بر ذمّه دارد كه شوهرش ميبايد غرامت آن را بپردازد.

٢٧٤٨- و امام صادق ٧ گفت: كسى را كه براى حجّ تمتّع عمره‌