ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٤٥ - *(باب سخنانى كه بهنگام سوار شدن بر مركب گفته مىشود) *

تبسّم كرد، من گفتم: چگونه است كه سر به آسمان برداشتى و تبسّم كردى؟ پس گفت: يا علىّ، هيچ كس نيست كه بر مركبى كه خدا به او عطا كرده است سوار شود، و آنگاه آيه سخره را بخواند، و پس از آن بگويد: «از آن خدائى آمرزش ميطلبم كه معبودى جز او نيست: آن زنده بپا دارنده زندگى و زندگان. و بسوى او توبه ميكنم.

خدايا گناهان مرا بر من بيامرز زيرا كسى جز تو گناهان را نمى‌آمرزد». هيچ كس نيست كه بر اين گونه عمل كند، مگر آنكه خداى بزرگ كريم ميگويد: «اى فرشتگان من، بنده من ميداند كه كسى جز من گناهان را نمى‌آمرزد. شما گواه باشيد كه من هم اكنون گناهانش را بر او آمرزيده‌ام».

شرح: «آيه سخره» قول خداى عزّ و جلّ است: إِنَّ رَبَّكُمُ اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ‌- تا كلمه‌ رَبُّ الْعالَمِينَ‌ است و بنا بر مشهور تا قول خداى عزّ و جلّ‌ إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ‌ است زيرا در بعضى از اخبار به آن تصريح شده است. (م ت) و اين آيه همان آيه ٥٤ از سوره اعراف است. و شايد كه مراد از آيه سخره در اينجا آيه‌اى باشد كه در خبر سابق ذكر شده، و آن، آيه‌ سُبْحانَ الَّذِي سَخَّرَ- الخ است. و بعضى گفته‌اند كه مراد از آيه سخره دو آيه آخر سوره حم سجده‌ سَنُرِيهِمْ آياتِنا- الخ است. و مخفى نماناد كه ضمير جمع بارز در قول خداى تعالى: «سَنُرِيهِمْ» بمشركين گمراه معاند برميگردد، نه بمسلمين موحّد. و آيه بى‌ترديد در مقام تخويف است، چنان كه در كافى و ارشاد و تفسير على بن ابراهيم، در رواياتى از امام صادق و امام كاظم عليهما السّلام آمده است كه آن دو امام آن را به امراض و آفات دنيوى تفسير كرده‌اند. و بنا بر اين مناسبتى با اين مقام ندارد، و قول آن بعض مبتنى بر