راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٤٥٠

دوزخ گرد هم آيند كافران به مسلمانان مى‌گويند آيا شما مسلمان نبوديد؟ پاسخ مى‌دهند:

چرا، مى‌گويند: چه سودى اسلامتان برايتان داشت چه شما با ما در آتشيد؟ مى‌گويند:

گناهانى داشتيم كه به سبب آنها مورد مؤاخذه قرار گرفته‌ايم، خداوند گفتار آنها را مى‌شنود و دستور مى‌دهد هر كه را از اهل قبله است از آتش بيرون آورند، هنگامى كه بيرون مى‌آيند كافران آنها را مى‌بينند و مى‌گويند: اى كاش ما مسلمان مى‌بوديم تا از آتش بيرون برده مى‌شديم چنان كه آنها بيرون برده شدند، سپس پيامبر خدا صلّى الله عليه و آله. اين آيه را خواند: رُبَما يَوَدُّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْ كانُوا مُسْلِمِينَ«١».

و نيز فرموده است: «خداوند بر بنده مؤمنش از مادر مشفق به فرزندش مهربانتر است»«٢».

جابر بن عبد الله انصارى گفته است: كسى كه در روز قيامت نيكيهايش بر بديهايش بچربد بى حساب وارد بهشت مى‌شود، و آن كه در روز قيامت نيكيهايش با بديهايش برابر باشد به آسانى محاسبه و سپس داخل بهشت مى‌گردد، و شفاعت پيامبر خدا صلّى الله عليه و آله براى كسانى است كه خويش را هلاك و پشت خود را از گناه گرانبار كرده‌اند.

روايت شده است كه: خداوند به موسى عليه السّلام فرمود: قارون به تو فرياد رسى كرد و تو به فريادش نرسيدى، به عزّت و جلالم سوگند اگر از من كمك مى‌خواست او را كمك و عفو مى‌كردم».

سعد بن بلال گفته است: در روز قيامت امر مى‌شود كه دو كس را از آتش بيرون آورند، خداوند به آن دو مى‌فرمايد: به آنچه انجام داديد مستوجب آتش شديد و من هرگز به بندگان ستمكار نيستم، و امر مى‌كند كه آنها را به دوزخ باز گردانند، يكى از آنها در حالى كه در زنجير است مى‌دود تا به آتش درآيد و ديگرى در رفتن درنگ مى‌كند، خداوند امر مى‌كند هر دو را باز گردانند، تا از رفتار آنها پرسش شود، آن كه به سوى آتش دويد مى‌گويد: از وبال گناهان خود چيزى چشيدم كه براى بار دوّم خود را در معرض خشم تو قرار ندهم، و آن كه درنگ كرد مى‌گويد: گمان نيكم به تو نويد مى‌داد كه پس از آن كه مرا از آتش در آوردى دوباره به آن باز نمى‌گردانى، خداوند امر مى‌كند كه هر دو را به بهشت برند.

پيامبر خدا صلّى الله عليه و آله فرموده است: در روز قيامت ندا كننده‌اى از زير عرش ندا مى‌كند: اى امّت‌