به او مى‌گويد: اى دوست خدا بيتابى مكن، به آن كه محمد را به پيامبرى برانگيخت سوگند كه من از پدرى مهربان چنانچه حضور داشته باشد نسبت به تو خوشرفتارتر و مهربانترم.

چشمانت را باز كن و بنگر، فرمود: در اين هنگام پيامبر خدا و امير مؤمنان و فاطمه و حسن و حسين و امامان از اولاد آنها عليه السّلام در نظر او ظاهر مى‌شوند و به او مى‌گويد: اين پيامبر خدا و امير مؤمنان و فاطمه و حسن و حسين و ائّمه رفيقان تو هستند، او چشمانش را باز و نگاه مى‌كند، و ندا كننده‌اى از سوى خداوند متعال به روح او ندا مى‌دهد: اى نفسى كه به محمد و خاندانش مطمئنى به سوى پروردگارت باز گرد در حالى كه به ولايت آنها راضى و به ثوابهايت مرضى و مورد خشنودى هستى، در زمره بندگان من يعنى محمد و خاندانش در آى و به بهشت من داخل شو. در اين هنگام در نزد او از بيرون آمدن روحش از تن و پيوستن به ندا كننده محبوبتر نيست«١».»

و نيز از ابى عبد الله عليه السّلام روايت شده كه فرموده است: انسان وقتى جانش به بالاى سينه‌اش رسيد مى‌بيند، عرض كردم قربانت شوم چه مى‌بيند؟ فرمود: پيامبر خدا را مى‌بيند و آن حضرت به او مى‌گويد: من پيامبر خدا هستم مژده باد تو را، فرمود: سپس علىّ بن ابى طالب را مى‌بيند و آن حضرت مى‌گويد: من علىّ بن ابى طالب هستم همان كسى كه او را دوست مى‌داشتى، من امروز به تو سود مى‌رسانم. مى‌گويد: به ابى عبد الله عليه السّلام عرض كردم آيا ممكن است كسى از مردم اينها را ببيند سپس به دنيا باز گردد؟ فرمود: هرگاه اينها را ديد براى هميشه مرده است، و اين امر را بزرگ شمرد و فرمود: اين مطلب در قرآن آمده آن جا كه خداوند فرموده است: الَّذِينَ آمَنُوا وَ كانُوا يَتَّقُونَ لَهُمُ الْبُشْرى‌ في الْحَياةِ الدُّنْيا وَ في الْآخِرَةِ لا تَبْدِيلَ لِكَلِماتِ الله«٢».»

از ابن ابى يعفور نقل شده كه گفته است: خطّاب جهنى با ما آميزش داشت، و او با اهل بيت عليه السّلام سخت دشمن بود و با نجدة بن عامر حنفى حرورى خارجى مصاحبت مى‌كرد.

مى‌گويد: من از نظر آميختگى او با ما و تقيّه بر او وارد شدم تا وى را عيادت كنم، ديدم مدهوش افتاده و در آستانه مرگ است و شنيدم كه مى‌گفت: اى على مرا با تو چه كار است؟

سپس اين جريان را به اطلاع ابى عبد الله عليه السّلام رسانيدم فرمود: «به پروردگار كعبه سوگند كه او

«١» كافى ، ج ٣، ص ١٢٨، شماره ٢.

«٢» همان ماخذ، ج ٣، ص ١٣٣، شماره ٨. يونس / ٦٣ و ٦٤: همانها كه ايمان آوردند و (از مخالفت با فرمان خدا) پرهيز مى كردند براى آنها در زندگى دنيا و در آخرت بشارت است ، وعده هاى الهى تخلف ناپذير مى باشد.