راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٩٤ - محبّت خداوند نسبت به بندگانش و معناى آن

مقرّبان است و شراب عبارت از همه نعمتهاى بهشت است چنان كه كتاب عبارت از همه اعمال است. خداوند فرموده است: إِنَّ كِتابَ الْأَبْرارِ لَفِي عِلِّيِّينَ«١». سپس فرموده است: يَشْهَدُهُ الْمُقَرَّبُونَ«٢»، نشانه علوّ كتاب آنها اين است كه بالا برده مى‌شود تا جايى كه مقرّبان آن را مى‌بينند، و همچنان كه ابرار با تقرّب و مشاهده آنها در حال و معرفت خود رشد و فزونى مى‌يابند در آخرت نيز حال آنها به همين گونه خواهد بود چه خداوند فرموده است: ما خَلْقُكُمْ وَ لا بَعْثُكُمْ إِلَّا كَنَفْسٍ واحِدَةٍ«٣»، و نيز: كَما بَدَأْنا أَوَّلَ خَلْقٍ نُعِيدُهُ«٤»، و نيز فرموده است: جَزاءً وِفاقاً«٥»، يعنى پاداش بر وفق اعمال آنهاست، اعمال خالص با شراب ناب و عمل مشوب با شراب مشوب پاداش داده مى‌شود، و شايبه هر شرابى به اندازه شايبه‌اى است كه در محبّت و عمل او در گذشته وجود داشته است. فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ، وَ من يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ«٦». و نيز: إِنَّ الله لا يُغَيِّرُ ما بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ«٧» و نيز: إِنَّ الله لا يَظْلِمُ مِثْقالَ ذَرَّةٍ وَ إِنْ تَكُ حَسَنَةً يُضاعِفْها«٨» و نيز: إِنْ كانَ مِثْقالَ حَبَّةٍ من خَرْدَلٍ أَتَيْنا بِها وَ كَفى‌ بِنا حاسِبِينَ«٩».

بنابراين كسى كه خدا دوستى او به اميد نعمتهاى بهشت و حور و قصور آن باشد بهشت براى او ميسر مى‌شود تا در هر جاى آن بخواهد سكنا كند و با ولدان بسر برد، و از زنان بهره گيرد و كسى كه مقصدش ربّ الأرباب و مالك الملك بوده و تنها محبّت خداوند بر او چيره باشد صدق و اخلاص او وى را در مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِيكٍ مُقْتَدِرٍ«١٠» جاى مى‌دهد.

از اين رو ابرار (نيكان) در باغهاى بهشت مى‌چرند، و در آن با حور و ولدان متنعمّند، و