پيامبر خدا صلّى الله عليه و آله فرمود: «بهشتيان بدن و صورتشان بى موست و سپيد پوست و مجعد موى و سرمه كشيده و سى و سه ساله‌اند و بر آفرينش آدميانند، طول آنان شصت گز و عرض آنان هفت گز است«٢».»

و نيز فرموده است: «پست‌ترين اهل بهشت داراى هشتاد هزار خدمتكار و هفتاد و دو همسر است، براى او قبّه‌اى از مرواريد و زبرجد و ياقوت بر پا مى‌كنند كه وسعت آن به اندازه فاصله جابيه تا صنعاست بر سر اينان تاجهايى است كه پست‌ترين مرواريد آن فاصله ميان مشرق تا مغرب را روشن مى‌كند«٣».»

و نيز فرموده است: «به بهشت نگريستم، هر يك از انارهاى آن را مانند پشت شتر پالان شده، و پرندگان آن را مانند شتران بختى ديدم، در آن كنيزكى ديدم، گفتم: اى كنيزك! تو براى كى هستى؟ گفت: براى زيد بن حارثه، و در بهشت چيزهايى است كه نه چشمى ديده و نه گوشى شنيده و نه به دل بشرى خطور كرده است«٤».»

كعب الاحبار گفته است: خداوند آدم را به دست خود آفريد، و به دست خود تورات را نوشت، و درختان بهشت را به دست خود كاشت، سپس به آنها فرمود: سخن گوييد، گفتند:

قَدْ أَفْلَحَ الْمُؤْمِنُونَ.

اينها اوصاف بهشت بود كه ما آنها را نخست به اجمال و سپس به تفصيل بيان كرديم، يحيى بن معاذ گفته است: ترك دنيا سخت و از دست رفتن بهشت سخت‌تر است، ترك دنيا مهريّه آخرت است. و نيز گفته است: طلب دنيا مايه ذلت نفوس و طلب بهشت موجب عزّت نفوس است شگفتا از كسى كه خوارى را در طلب چيز فانى اختيار و عزّت را در طلب چيز باقى ترك مى‌كند.

مى‌گويم: از طرق خاصّه (شيعه) شيخ ما صدوق به سند خود از پيامبر خدا صلّى الله عليه و آله روايت‌

«١» بزار و رجال آن صحيح اند، جز سعيد بن دينار و ربيع بن صبيح كه ضعيف اند و گاهى هم ثقه شمرده شده اند؛ مجمع الزوائد، ج ١٠، ص ٤٢١.

«٢» سنن ترمذى ، ج ١٠ ص ١٤ از حديث معاذ با اختلافاتى ؛ صحيح مسلم ، ج ٨، ص ١٤١، از حديث ابى هريره .

«٣» سنن ترمذى ، ج ١٠، ص ٣٥، از حديث ابى سعيد خدرى در دو حديث .

«٤» تفسير ثعلبى از روايت ابى هارون عبدى از ابى سعيد؛ تفسير على بن ابراهيم ، ص ٣٧٤.