ثقة الأسلام محمد بن يعقوب كلينى در كافى به سند خود از ابى جعفر امام باقر عليه السّلام روايت كرده كه فرموده است: «از پيامبر خدا صلّى الله عليه و آله درباره آيه: يَوْمَ نَحْشُرُ الْمُتَّقِينَ إِلَى الرَّحْمنِ وَفْداً«٢» پرسيدند، فرمود: اى على وفد تنها به سواره اطلاق مى‌شود آنان مردانى هستند كه تقوا پيشه كردند، خداوند آنان را دوست دارد و اختصاص داده و از اعمال آنان خشنود است از اين رو آنان را متقين ناميده است، سپس فرمود: اى على هان سوگند به آن كه دانه را شكافت و آدمى را آفريد آنان از گورها بيرون مى‌آيند و فرشتگان به پيشواز آنها مى‌روند در حالى كه بر ناقه‌هاى سپيدى كه زين آنها از طلا و مرصّع به درّ و ياقوت و پالان آنها از استبرق و سندس و افسار آنها از تارهاى ارغوان است سوار مى‌باشند و آنها را بسرعت به سوى محشر حركت مى‌دهند، با هر مردى از آن‌ها هزار فرشته است كه او را همراهى مى‌كنند تا او را به در بزرگ بهشت مى‌رسانند. بر در بهشت درختى است كه هزار تن در زير سايه يك برگ آن جاى مى‌گيرد، در سمت راست درخت چشمه‌اى پاك و پاكيزه است از آن شربتى مى‌آشامند به سبب آن خداوند دل آنها را از حسد پاك مى‌كند و موهاى پوست بدن آنها را مى‌زدايد چنان كه خداوند فرموده است: وَ سَقاهُمْ رَبُّهُمْ شَراباً طَهُوراً«٣»، يعنى از همين چشمه پاكيزه. سپس به سوى چشمه ديگرى كه در سمت چپ درخت است باز مى‌گردند و در آن خود را شستشو مى‌كنند و اين چشمه زندگى يا آب حيات است و پس از آن ديگر هرگز نمى‌ميرند، سپس آنان را در جلو عرش باز مى‌دارند در حالى كه از همه آفات و بيماريها و گرما و سرما تا ابد مصونيت يافته‌اند، پس از آن خداوند جبّار به فرشتگانى كه آنها را همراهى مى‌كنند مى‌فرمايد: دوستانم را به بهشت ببريد و با خلايق متوقف نكنيد، خشنودى من از آنان سبقت يافته و رحمت من بر آنان واجب گشته است، چگونه ممكن است بخواهم كه آنها را در جمع كسانى باز داريد كه داراى حسنات و سيّئاتند، لذا فرشتگان آنها را به سوى بهشت حركت مى‌دهند هنگامى كه به در بزرگ بهشت مى‌رسند فرشتگان حلقه در را مى‌كوبند، از آن آوازى بلند مى‌شود كه به گوش همه حوريانى كه خداوند در بهشت براى دوستانش آماده كرده است مى‌رسد، حوريان وقتى اين صدا را مى‌شوند آمدن آنها را به همديگر بشارت‌

«١» خصال ، ج ٢، ص ٣٩.

«٢» مريم / ٨٥: روزى كه پرهيزگاران را به سوى خداوند رحمان (و پاداشهاى او) راهنمايى مى كنيم .

«٣» انسان / ٢١: و پروردگارشان شراب طهور (پاك ) به آنها مى نوشاند.