راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٤٤٥ - اوصاف حور العين و ولدان

(يعنى: از درهاى غرفه) سلام عليكم ... تا آخر آيه«١». و نيز فرموده است: وَ إِذا رَأَيْتَ ثَمَّ رَأَيْتَ نَعِيماً وَ مُلْكاً كَبِيراً«٢»، مراد در اين آيه دوست خدا و كرامت و نعمتها و سلطنت عظيم و پهناور اوست. فرشتگانى كه پيام آوران خداوندند جز به اجازه او بر وى وارد نمى‌شوند و اين سلطنتى عظيم است، در آن جا نهرها از زير منازل مؤمنان جارى است چنان كه خداوند فرموده است: تَجْرِي من تَحْتِهِمُ الْأَنْهارُ«٣»، و ميوه‌هاى درختان در دسترس آنهاست: وَ دانِيَةً عَلَيْهِمْ ظِلالُها وَ ذُلِّلَتْ قُطُوفُها تَذْلِيلًا«٤» يعنى ثمرات نزديك آنهاست و مؤمن از هر نوع ميوه‌اى كه مايل است با دهنش مى‌گيرد و مى‌خورد در حالى كه او تكيه داده است، هر يك از انواع ميوه‌ها به دوست خدا مى‌گويند: اى ولىّ خدا پيش از آن كه ميوه جلوتر را بخورى مرا بخور. در بهشت هيچ مؤمنى نيست جز اين كه او را بهشتهاى بسيارى است كه برخى داراى سايبان و برخى بدون سايبانند، همچنين نهرهايى از شراب و نهرهايى از آب و نهرهايى از شير و نهرهايى از عسل روان است. هرگاه دوست خدا غذا بخواهد آنچه دلش مى‌خواهد برايش آورده مى‌شود بى آن كه نام آن را بر زبان آورد. سپس با برادرانش خلوت مى‌كند و همديگر را ديدار مى‌كنند و در بهشتهاى خود در سايه‌اى پهناور به اندازه فاصله ميان طلوع فجر و دميدن آفتاب از ديدار يكديگر بهره‌مند مى‌شوند، و از اين خوشتر آن كه هر مؤمنى داراى هفتاد همسر حوريّه و چهار زن آدمى است، او ساعتى را با زنهاى حورى و ساعتى را با زنهاى آدمى بسر مى‌برد، ساعتى هم تنهايى را اختيار و بر پشتيها تكيه مى‌كند و آنها به همديگر نگاه مى‌كنند. مؤمن در همان حال كه بر پشتى تكيه كرده اشعّه نورى او را فرا مى‌گيرد، وى به خدمتگارانش مى‌گويد: اين اشعّه درخشان چيست؟ شايد خداوند جبّار بر من نظر افكنده است، خدمتكارانش به او

پاسخ مى‌دهند: خداوند بزرگ بسيار منزّه، بسيار منزّه است بلكه اين حوريّه‌اى از زنان تو است كه به سبب اشتياقى كه به تو دارد از خيمه‌اش به تو نگريسته و خود را به تو نشان داده و خواهان ديدار تو است، او هنگامى كه تو را ديده است كه بر تخت خويش تكيه داده‌اى از غايت شوق به تو لبخندى زده و اشعّه‌اى كه ديده‌اى‌