راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٣٤١ - بيان احوال قبر و گفتار عارفان بر قبور

أيا جامع الدّنيا لغير بلاغة *** لمن تجمع الدّنيا و أنت تموت«١»

و نيز:

إنّ الحبيب من الأحباب مختلس *** لا يمنع الموت بوّاب و لا حرس«٢»

فكيف تفرح بالدّنيا و لذّتها *** يا من يعدّ عليه اللّحظ و النّفس«٣»

أصبحت يا غافلا في النقص منغمسا *** و أنت دهرك في اللذّات منغمس«٤»

لا تأمن الموت في طرف و لا نفس *** و إن تستّرت بالحجّاب و الحرس«٥»

لا يرحم الموت ذا جهل لغرّته *** و لا الّذى كان منه العلم مقتبس«٦»

كم أخرس الموت في قبر وقفت به *** عن الجواب لسانا ما به خرس«٧»

قد كان قصرك عمودا له شرف *** فقبرك اليوم في الأجداث مندرس«٨»

و ابيات ديگرى نيز ذكر كرده است.

غزّالى مى‌گويد: اينها اشعارى است كه بر روى قبر كسانى نوشته شده كه پيش از مرگ عبرت نگرفته بودند، و انديشمند كسى است كه به گور ديگران بنگرد و جاى خود را در ميان آنها ببيند و براى پيوستن به آنها خود را آماده كند و بداند مادام كه او به آنها ملحق نشده است آنها از جاى خود دور نمى‌شوند، و براى او محقّق باشد كه اگر يك روز از روزهاى عمر او را كه وى آن را بيهوده مى‌گذراند بر آنها عرضه شود آن را از همه دنيا و متعلّقات آن دوست‌تر خواهند داشت چه آنها ارزش عمر را شناخته و حقايق امور بر آنها مكشوف شده است و حسرت آنها براى يك روز عمر بدين منظور است كه مقصّر تقصير خود را در آن جبران كند تا از عذاب رهايى يابد، و مرتب بر اعمال خود بيفزايد تا درجه‌اش بالا رود و ثوابهايش‌