راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٤٢٩ - چگونگى بهشت و نعمتهاى آن

مى‌آشامند، نهرهايى كه بستر آنها نقره و سنگريزه‌هاى آن مرجان است، و در زمينى جاى دارند كه خاكش مشك اذفر و گياهش زعفران است و از ابر آن گلاب نسرين بر تپه‌هاى كافورش مى‌بارد. كوزه‌هايى نزد آنها مى‌آورند، كوزه‌هايى كه سيمين و آراسته به درّ و ياقوت و مرجانند، كوزه‌هايى كه در آنها رحيق مختوم (شراب ناب سر بمهر) كه با آب سلسبيل گوارا آميخته شده، كوزه‌هايى كه به سبب صفاى جوهر نور از آن مى‌تابد و رقّت و پاكيزگى شراب از وراى آن آشكار است، دست آدمى آنها را نساخته تا در تكميل كار و خوبى ساخت آنها كوتاهى كند بلكه به دست خدمتگارانى تهيّه شده‌اند كه پرتو رخسارشان از روشنى تابش خورشيد حكايت مى‌كند ليكن خورشيد چگونه مى‌تواند حلاوت رخسار و زيبايى پيشانى و جلوه بنا گوشها و ملاحت چشمان آنها را داشته باشد.

شگفتا از كسى كه به چنين سرايى با اين اوصاف معتقد است و يقين دارد كه ناگزير از رفتن به سوى آن است و مى‌داند كه اهل سراى آخرت نمى‌ميرند، و بر كسى كه به ساحت آن در آيد مصيبت فرود نمى‌آيد، و حوادث به چشم ملامت به اهل آن نمى‌نگرند با اين همه چگونه به سرايى خو مى‌گيرد كه خداوند ويرانى آن را اجازه داده و بدون آن زندگى برايش گوارا مى‌باشد، به خدا سوگند اگر در آن سرا چيزى جز سلامت تن و ايمنى از مرگ و گرسنگى و تشنگى و اقسام ديگر حوادث وجود نداشت سزاوار بود كه به همين خاطر از دنيا دورى كند و چيزى را كه جدايى و تلخى از ضرورتهاى آن است بر آن ترجيح ندهد چه رسد به اين كه اهل آن پادشاهانى هستند كه ايمن از هر حادثه و به انواع سرور و شادى متنعّم و از هر چه ميل و آرزو دارند برخوردارند، هر روز در آستانه عرش خداوند حاضر مى‌شوند و به وجه كريم او مى‌نگرند و از اين نگاه لذّتى براى آنها حاصل مى‌شود كه به ديگر نعمتهاى بهشت توجه نمى‌كنند، آنان پيوسته ميان انواع اين نعمتها در رفت و آمدند و از زوال آنها ايمن مى‌باشند. پيامبر خدا صلّى الله عليه و آله فرموده است: «ندا كننده‌اى ندا مى‌دهد اى اهل بهشت براى شماست كه در آن پيوسته تندرست باشيد و هيچ گاه بيمار نشويد، براى شماست كه هميشه زنده باشيد و هرگز نميريد، براى شماست كه هميشه جوان باشيد و هرگز پير نشويد و براى شماست كه هميشه متنعّم باشيد و هيچ گاه بد حال نباشيد، و اين قول خداوند است كه: وَ نُودُوا أَنْ تِلْكُمُ الْجَنَّةُ أُورِثْتُمُوها بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ«١».