راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٨١ - محبّت خداوند نسبت به بندگانش و معناى آن

محبّت خداوند نسبت به بندگانش و معناى آن‌

بدان شواهد بسيارى در قرآن است كه دلالت دارد بر اين كه خداوند بنده‌اش را دوست مى‌دارد، از اين رو ناگزير بايد معناى اين دوستى را دانست، و ما پيش از توضيح اين معنا شواهد محبّت او را ذكر مى‌كنيم:

فرموده است: يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ«١» و نيز: إِنَّ الله يُحِبُّ الَّذِينَ يُقاتِلُونَ في سَبِيلِهِ صَفًّا«٢» و نيز إِنَّ الله يُحِبُّ التَّوَّابِينَ وَ يُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِينَ«٣». از اين رو خداوند متعال قول آنانى را كه مدّعى شدند محبوب خدايند رد كرده و فرموده است: فَلِمَ يُعَذِّبُكُمْ بِذُنُوبِكُمْ«٤».

از پيامبر خدا صلّى الله عليه و آله روايت شده كه فرموده است: هرگاه خداوند بنده‌اى را دوست بدارد، هيچ گناهى به او زيان نمى‌رساند، و توبه كننده از گناه مانند كسى است كه هيچ گناهى نكرده است. سپس اين آيه را تلاوت فرمود: إِنَّ الله يُحِبُّ التَّوَّابِينَ«٥» معناى اين آيه آن است كه هرگاه خداوند او را دوست بدارد پيش از مرگ توبه او را مى‌پذيرد و گناهان گذشته‌اش اگر چه بسيار باشد به او زيانى نمى‌رساند چنان كه پس از قبول اسلام كفر پيش از آن تأثير ندارد. همچنين خداوند آمرزش گناه را شرط محبّت قرار داده و فرموده است: قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ الله فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ الله وَ يَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ«٦».

پيامبر خدا صلّى الله عليه و آله فرموده است: «خداوند دنيا را به آن كه او را دوست مى‌دارد و به آن كه او را دوست نمى‌دارد مى‌دهد ليكن ايمان را تنها به كسى مى‌دهد كه خداوند او را دوست مى‌دارد.»«٧»

و نيز فرموده است: «كسى كه براى خداوند فروتنى كند خدا به او رفعت مى‌دهد و كسى كه تكبّر ورزد خدا او را پست مى‌گرداند، و آن كه زياد ياد خدا كند خداوند او را