راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٤٤٨

همان گونه كه ما كتاب خود را به ذكر رحمت خداوند به پايان برده‌ايم او نيز عاقبت ما را در دنيا و آخرت به خير و خوبى ختم فرمايد چه فرموده است: إِنَّ الله لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ به وَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ يَشاءُ«١».

و نيز فرموده است: يا عِبادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى‌ أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا من رَحْمَةِ الله إِنَّ الله يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ«٢».

و نيز فرموده است: وَ من يَعْمَلْ سُوءاً أَوْ يَظْلِمْ نَفْسَهُ ثُمَّ يَسْتَغْفِرِ الله يَجِدِ الله غَفُوراً رَحِيماً«٣»، اينك ما از لغزشهاى قدم و سركشيهاى قلم خود در اين كتاب و ديگر كتابهاى خويش از خداوند بزرگ درخواست آمرزش مى‌كنيم، همچنين از گفتار خود كه با كردارمان هماهنگ نيست، و از آنچه ادّعا و اظهار دانش و بينش در دين خدا كرده‌ايم در حالى كه خود در آنها كوتاهى مى‌ورزيم، و نيز از هر علم و عملى كه آن را براى رضاى او به جا آورديم و چيز ديگرى با آن آميخته شده، و از هر وعده‌اى كه از سوى خود داديم و سپس در وفاى به آن كوتاهى كرديم، و از هر نعمتى كه خداوند به ما ارزانى فرمود و ما آن را در نافرمانى او به كار برديم، و از هر سخنى كه به طور صريح يا اشاره و كنايه نسبت به نقصان ناقصى و يا تقصير مقصّرى گفته‌ايم در حالى كه خود بدان متّصف بوده‌ايم آمرزش مى‌طلبيم، و نيز درخواست آمرزش مى‌كنيم از هر چه در دل خطور كرده و ما را به تصنّع و تكلّف واداشته تا در كتابى كه نوشتيم يا سخنى كه گفتيم يا دانشى كه افاده و يا استفاده كرديم براى مردم خود آرايى كنيم. و پس از طلب آمرزش از همه اينها براى خود و براى كسى كه اين كتاب ما را مطالعه كند يا بنويسد يا بشنود از خداوند درخواست مى‌كنيم كه ما و او را به رحمت و مغفرت خويش مورد كرم و احسان خود قرار دهد و از همه گناهان آشكار و نهان ما بگذرد چه كرم او عامّ و فراگير و رحمت او فراخ و گسترده و جود و بخشش او بر همه اصناف خلق شامل و ريزان است، و ما آفريده‌اى از آفريدگان او هستيم كه هيچ وسيله‌اى جز توسّل به فضل و كرم او نداريم. پيامبر خدا صلّى الله عليه و آله فرموده است: «براى خدا صد رحمت است يك رحمت را بر جنّ و