يحيى بن معاذ گفته است: به اندازه خردلى دوستى خداوند نزد من محبوبتر از عبادت هفتاد سال بدون دوستى اوست. و نيز گفته است: پروردگارا، من به درگاه تو مقيم و به ستايش تو مشغولم، در كودكى مرا به سوى خود برگرفتى، و جامه قرب بر من پوشانيدى و به معرفت خود مشرّف گردانيدى و لطف خود را شامل حالم كردى از حالى به حالى مرا نقل دادى، و در اعمالم از حيث مستورى، توبه، زهد، شوق، رضا و محبّت مرا دگرگون ساختى، پس از آن مرا از حوض كرم خود سيرآب كردى، و در رياض نعمتهاى خويش متنعّم فرمودى، و ملازم امر خود قرار دادى، و به قول خود مشعوف گردانيدى تا به جوانى رسيدم و توانايى‌ام ظاهر شد. اكنون چگونه در بزرگى از تو رو گردانم در حالى كه از خردى به لطف تو خو گرفته‌ام، و بايد در پيرامون تو باقى بمانم، و آهسته به درگاه تو زارى كنم، چه من تو را دوست مى‌دارم و هر دوستى به دوست خود خرسند و از غير او رو گردان است.

مى‌گويم: در مصباح الشريعة«١» از امام صادق عليه السّلام آمده كه فرموده است: «محبّت خداوند هنگامى كه درون بنده را روشن كند، او را از هر شغل و ذكرى جز خداوند تهى مى‌گرداند و محبّ از نظر باطن خالص‌ترين مردم براى خداست، در گفتار از همه راستگوتر، در عهد از همه وفادارتر، در عمل از همه پاكتر، در ذكر از همه پاكيزه‌تر، و در نفس از همه عابدتر است. فرشتگان به هنگام مناجاتش بر همديگر مباهات و به ديدارش افتخار مى‌كنند.

خداوند به سبب وجود او شهرهايش را آباد، و در پرتو شرف او بندگانش را گرامى مى‌دارد.

هرگاه به حقّ او از خداوند درخواست كنند به آنها عطا مى‌كند و به سبب رحمتش به او بلاها را از آنها دفع مى‌كند. اگر مردم مى‌دانستند وى در نزد خداوند چه مقام و منزلتى دارد، جز به خاك قدم او به خدا تقرّب نمى‌جستند. امير مؤمنان عليه السّلام فرموده است: «دوستى خداوند، آتشى است كه بر چيزى نمى‌گذرد، جز اين كه آن را مى‌سوزاند و نور خداوند بر چيزى نمى‌تابد، جز اين كه آن را روشن مى‌كند و آسمان خدا هر چيزى را كه در زير آن پديد آيد

«١» چنان كه در مجلدات پيش ياد آورى شده است ، درباره صحت انساب كتاب مذكور به امام صادق (عليه السلام ) ميان محثثان اختلاف است و اكثر را ساخته صوفان مى دانند. به تعليقات علامه بزرگ مرحوم حاج سيد شهاب الدين مرعشى نجفى بر كتاب احقاق الحق مراجعه شود » م .