طلب دنيا منصرف و از همه مردم متوحّش خواهد ساخت. ديگرى گفته است: هر كس خدا را بشناسد او را دوست خواهد داشت و كسى كه دنيا را بشناسد در آن زهد مى‌ورزد و آن را دشمن خواهد داشت. مؤمن بازى نمى‌كند مگر آنگاه كه غافل شود، و هرگاه بينديشد غمگين مى‌گردد.

ابو سليمان دارانى گفته است: خداوند خلقى را آفريده كه بهشت و نعمتهايش آنان را از او باز نمى‌دارد، پس چگونه ممكن است دنيا آنان را از او به خود مشغول سازد.

روايت شده است كه عيسى عليه السّلام از كنار سه تن گذشت كه بدنهاى آنها نحيف و رنگ رخسارشان برگشته بود. به آنها گفت: چه چيزى شما را به اين حالت درآورده است؟ گفتند:

ترس از آتش. فرمود: بر خدا حقّ است كه ترسان را ايمنى دهد. سپس بر سه تن ديگر گذشت كه از آنها نحيف‌تر و رنگ رويشان دگرگون‌تر بود. به آنان گفت: چه شده است كه شما را به اين حالت مى‌بينم؟ گفتند: شوق بهشت. گفت: حقّ است بر خداوند كه اميد شما را برآورده كند. پس از آن از كنار سه نفر ديگر عبور كرد كه از دو دسته پيش نزارتر و رنگ رو باخته‌تر بودند و گويى بر چهره‌هاى آنها آينه‌هايى از نور بود. به آنها گفت: چه شده است كه شما را به اين حالت مى‌بينم؟ گفتند: محبّت خداوند. گفت: شما مقرّبانيد، شما مقرّبانيد.

عبد الواحد بن زيد گفته است: از كنار مردى گذشتم كه در برف ايستاده بود. به او گفتم:

آيا هيچ احساس سردى نمى‌كنى؟ گفت: هر كس را دوستى خدا مشغول كند، احساس سردى نمى‌كند.

از سرىّ سقطى نقل شده كه گفته است: روز رستاخيز امّتها را به نام پيامبرانشان مى‌خوانند و به آنها گفته مى‌شود: اى امّت موسى، اى امّت عيسى، اى امّت محمّد، جز دوستان خدا كه به آنها ندا مى‌شود: اى اولياى خدا! به سوى خداوند سبحان بياييد، پس دلهاى آنها از شدّت شادى نزديك باشد كه از جا كنده شود.

هرم بن حيّان گفته است: مؤمن هنگامى كه پروردگار خود را شناخت، او را دوست مى‌دارد و چون او را دوست بدارد، به او رو مى‌آورد و چون حلاوت رو آوردن به او را يافت، به دنيا با چشم شهوت و به آخرت با ديده رغبت نمى‌نگرد و او تنش در دنيا و روحش در آخرت است.

يحيى بن معاذ گفته است: عفوا و همه گناهان را فرا مى‌گيرد، پس خشنودى او چگونه است؟ خشنودى او همه آرزوها را فرا مى‌گيرد، پس محبّت او چگونه است؟ محبّت او خردها را مدهوش مى‌كند، پس مودّت او چگونه است؟ مودّت او غير او را فراموش مى‌كند،