لا رَيْبَ أَنَّهُ (أَىِ الْقُرْآنَ) مَحْفُوظٌ مِنَ النُّقْصانِ بِحِفْظِ الْمَلِكِ الدَّيَّانِ كَما دَلَّ عَلَيْهِ صَرِيْحُ الْقُرْآنِ وَ اجْماعُ الْعُلَماءِ فِى كُلِّ زَمانٍ وَ لا عِبْرَةَ بِنادِرٍ:
«شك نيست كه قرآن از هر گونه كمبود (و تحريف) در پرتو حفظ خداوند محفوظ مانده است، همان گونه است كه صريح قرآن، و اجماع علما در هر عصر و زمان به اين امر گواهى مى‌دهد و مخالفت افراد نادرى اصلا قابل ملاحظه نيست». «١»
تاريخ اسلام، از اين گونه نسبتهاى ناروا كه سرچشمه‌اى جز تعصب ندارد فراوان ديده است، و ما مى‌دانيم عامل پيدايش قسمتى از اين سوء تفاهمها دشمنانى بوده‌اند كه به اين گونه مسائل دامن مى‌زدند، و سعى داشتند: هرگز وحدتى ميان صفوف مسلمين برقرار نشود.
كار به آنجا رسيده كه: نويسنده معروف حجازى «عبداللَّه على القصيمى» در كتاب خود «الصراع» ضمن مذمت از شيعه مى‌گويد:
«شيعه‌ها همواره از دشمنان مساجد بوده‌اند! و به همين دليل، كسى كه در شهرهاى شيعه‌نشينى حركت كند، از شمال تا به جنوب، و از شرق تا به غرب! كمتر مسجد مى‌بيند»!. «٢»
خوب فكر كنيد ما از شمارش اين همه مساجد در خيابانها و كوچه‌ها و بازارها و حتى پس كوچه‌ها، در شهرهاى شيعه‌نشين خسته مى‌شويم، گاهى آن قدر مسجد در يك نقطه زياد است كه صداى عده‌اى بلند مى‌شود و مى‌گويند:
بس است، بيائيد به كارهاى ديگر بپردازيم، ولى با اين حال، مى‌بينيم: نويسنده معروفى با اين صراحت سخنى مى‌گويد، كه براى ما كه در اين مناطق زندگى