بهانه جوئى مى‌گفتند: «اگر راست مى‌گوئى چرا فرشتگان را براى ما نمى‌آورى»! تا تصديق گفتار تو كنند و ما ايمان بياوريم «لَوْ ما تَأْتِينا بِالْمَلائِكَةِ إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ».
***
خداوند، به آنها چنين پاسخ مى‌گويد: «ما ملائكه را جز به حق نازل نمى‌كنيم» «ما نُنَزِّلُ الْمَلائِكَةَ إِلَّا بِالْحَقِّ».
«و اگر فرشتگان نازل شوند (و حقيقت براى آنها جنبه شهود و حسّى پيدا كند) و بعد، ايمان نياورند، ديگر به آنها مهلت داده نخواهد شد» و با عذاب الهى نابود مى‌گردند «وَ ما كانُوا إِذاً مُنْظَرِينَ».
در تفسير جمله «ما نُنَزِّلُ الْمَلائِكَةَ إِلَّا بِالْحَقِّ» مفسران، بيانات مختلفى دارند:
١- بعضى گفته‌اند: منظور اين است كه: ما نازل كردن فرشتگان را به عنوان اعجاز، تنها براى آشكار شدن حق، انجام خواهيم داد، نه به عنوان بهانه جوئى كه ببينند و باز هم ايمان نياورند.
به تعبير ديگر، اعجاز، بازيچه نيست كه جنبه اقتراحى داشته باشد، بلكه، براى اثبات حق است، و اين امر، به قدر كافى براى آنها كه خواهان حقند ثابت شده؛ چرا كه، پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله با در دست داشتن اين قرآن و اعجازهاى ديگر، رسالت خود را به ثبوت رسانده است.
٢- منظور از «حق»، همان مجازات نهائى دنيوى و بلاى نابود كننده و به تعبير ديگر، «عذاب استيصال» است، يعنى اگر فرشتگان نازل شوند، و آنها ايمان نياورند- كه با لجاجتى كه در آنها هست نخواهند آورد- توأم با نابودى آنها خواهد بود.